คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 915/2471

น่าที่นำสืบ

ข้อเท็จจริงปรากฏว่า ค. ผู้มรณภาพได้ทำ สัญญาประกันชีวิตร์ไว้กับบริษัท จำเลย และ จ. ผู้ได้รับประโยชน์ซึ่งระบุไว้ในกรมธรรม์ประกันชีวิตร์ก็ได้ถึงแก่มรณภาพลงด้วย ช. สามีของ จ. คือ โจทก์ในคดีนี้ได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลตั้งตนเปนผู้จัดการมฤดกของ จ. และฟ้องเรียกเงินตามกรมธรรม์ประกันภัยแต่บริษัท จำเลยไม่ยอมจ่ายเงินให้ โดยอ้างเหตุว่าไม่พอใจในหลักฐานเรื่องความมรณกรรมของ ด. ศาลล่างพิพากษาให้ โจทก์ชะนะคดี โดยวินิจฉัยว่า โจทก์มีพะยานหลักฐานในเบื้องต้นอย่างมั่นคงแสดงถึงความมรณกรรมของ ด. ตามวันที่อ้าง เปนน่าที่ของบริษัท จำเลยจะนำสืบหักล้างคำพะยานหลักฐานนี้ แต่บริษัท จำเลยไม่สามารถปลดเปลื้องน่าที่นำสืบได้ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับสัตย์ ศาลล่างให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่าโจทก์พิศูจน์ไม่สม ศาลฎีกาพิพากษากลับ ศาลอุทธรณ์ยืนตาม ศาลล่างโดยวินิจฉัยว่าน่าที่นำสืบตกอยู่แก่จำเลย ๆ นำสืบไม่สมตามหลัก กฎหมายที่ว่าฝ่ายใดที่หาว่าเขากระทำการฉ้อโกงฝ่ายนั้นจะนำพิศูจน์ให้เห็นเด่นชัด ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 915/2471 ร.อ.ต. เชน ชีวะกานท์ โจทก์ บริษัทเอเชียไลท์อินชัวรันต์ ( สับเยกอเมริกา ) ล.