คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 461/2475

โจทก์จำเลยเป็นพ่อค้าเย็บจากขายด้วยกัน จำเลยซื้อเชื่อจากไปจากโจทก์เรียกว่าเพื่ออุสาหะกรรมของจำเลยกำหนดอายุความ 5 ปี ไม่ใช่ 2 ปี (รับสภาพหนี้ตาม ม. 172 ถ้าทำด้วยปากเปล่าใช้ไม่ได้ ปรากฎในรายงานประชุมใหญ่ครั้งที่ 4/ 75)

โจทก์จำเลยต่างมีอาชีพในการเย็บจากมุงหลังคาขายด้วยกัน เมื่อปลายปี พ.ศ. ๒๔๖๙ จำเลยซื้อเชื่อจากของโจทก์ไปเพื่อขายอีกทอดหนึ่งเพราะจากจำเลยขาดมือ จำเลยไม่ใช้เงิน โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขึ้น เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๓ ศาลเดิมว่าคดีขาดอายุความตาม ม. ๑๖๕ ข้อ ๑ ซึ่งมีอายุความ ๒ ปี ศาลฎีกาเห็นว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ เพราะคดีนี้โจทก์จำเลยมีอาชีพในการเย็บจากขายด้วยกัน การซื้อเชื่อจากจึงเป็นไปเพื่ออุตสาหะกรรมของฝ่ายลูกหนี้เอง คดีเข้า ม. ๑๖๕ วรรคสุดท้ายซึ่งกำหนดอายุความ ๕ ปี ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 461/2475 นายเฮง โจทก์ นายแปลก จำเลย