คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 566-570/2475

คำของจำเลยด้วยกันที่นำสืบเพื่อหวังจะปลดเปลื้องให้ตนพ้นผิดนั้นยังไม่เป็นผิดฐานเบิกความเท็จ

ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เดิมโจทก์แล ท. จำเลยเป็นจำเลยของพนักงานอัยยการซึ่งต้องหาว่าขับรถยนต์โดนกันในถนนพลวงตามคดีแดงที่ ๘๘๒/๒๔๗๕ ท. จำเลยกับพวกให้การว่ารถโจทก์ชนรถของ ท. แล ท.เป็นผู้ขับเอง ซึ่ง ความจริง ม. จำเลยเป็นผู้ขับรถของ ท. แลได้ชนรถโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษฐานเบิกความเท็จ ศาลเดิมให้จำคุกจำเลยตาม ม. ๑๕๖ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าในคดีก่อนนั้น โจทก์ก็ดีจำเลยก็ดีต่างก็นำสืบเพื่อหวังจะปลดเปลื้องให้ตนพ้นผิด แลตามหลักวิธีพิจารณาก็มีว่าศาลย่อมไม่รับฟังคำพะยานของจำเลยด้วยกันเองมาลงโทษจำเลย ถ้อยคำที่จำเลยเบิกความจึงไม่ใช่ข้อความสำคัญที่จะทำให้โจทก์เสียหาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 566 - 570/2475 นายวาฮิบบินงาหรือปาหรือฮบ (บังคับเนเดรลันด์) โจทก์ นางทองคำ วัชรปาน , นายฟู จำเลย แสงเมืองปัก , นายมิ่ง พาตะคุ นายบุญมี เกตุตะคุ, นายนี โสดตะคุ