คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 793/2477

ศาลเดิมสั่งรับอุทธรณ์ว่าเห็นควรรับอุทธรณ์ ก็นับว่าเป็นการรับรองอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้

คดีนี้ศาลเดิมยกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริง ศาลอุทธรณ์ตัดสินลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔-๖๐ โดยอาศัยข้อเท็จจริง ศาลฎีกาเห็นว่าพ.ร.บ.ลักษณอุทธรณ์ พ.ศ.๒๔๗๓ มาตรา ๓ โจทก์อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ แต่เรื่องนี้ได้ความว่าศาลเดิมสั่งรับอุทธรณ์ว่า "เห็นควรรับอุทธรณ์ส่งสำเนาให้อีกฝ่ายหนึ่ง" เป็นอันฟังได้ว่าศาลเดิมรับอุทธรณ์ของโจทก์ในปัญหาข้อเท็จจริงด้วย โดยไม่จำเป็นต้องแสดงเหตุที่รับอุทธรณ์ไว้ ศาลอุทธรณ์จึงวินิจฉัยข้อเท็จจริงได้โดยชอบ ส่วนข้อเท็จจริงนั้ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลอุทธรณ์ จึงตัดสินยืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 793/2477 นายเว่งฮวด แซ่โง้ว โจทก์ นายปั๊กคุน แซ่โง้ว,นายกิมจ้าย แซ่ปึง,นายฮกแชง,นายเยกเจีย แซ่คู,นายเจือ เอี๊ยง แซ่อึ้ง จำเลย