คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 84/2488

ลูกจ้างผู้รับอนุญาตตั้งร้านฝิ่นย่อมขายฝิ่นแทนผู้รับอนุญาตได้ไม่มีความผิด.

ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายเวสเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ตั้งร้านฝิ่น แต่บ้านนายเวสอยู่คนละอำเภอกับร้านฝิ่น จำเลยเป็นลูกจ้างอยู่ในร้านฝิ่นของนายเวสได้รับ+ให้จำหน่ายฝิ่นแทนแล้ว จำเลยได้จำหน่ายฝิ่นไป โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยจำหน่ายฝิ่นโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นเห็นว่า กิจการใด ๆ เกี่ยวกับการขายฝิ่นของนายเวสย่อมเป็นกิจการที่ได้รับอนุญาตแล้วการที่จำเลยขายฝิ่นก็อยู่ในกิจการของนายเวสนั่นเอง เท่ากับจำเลยเป็นตัวแทนทำการในนามของนายเวส จำเลยย่อมทำได้ ไม่จำต้องได้รับอนุญาตอีกชั้น ๑ การกระทำไม่เป็นความผิด จึงพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่ากิจการของร้านจำหน่ายฝิ่นย่อมเป็นการงานที่ต้องมีคนหลายคนทำ กฎหมายจึงไม่น่าจะมุ่งให้ผู้รับอนุญาตแต่คนเดียวเป็นคนขายฝิ่นได้ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 84/2488 อัยยการปราจินบุรี โจทก์ นายบุญหรือกังฮ้อ กาญจนวัธน์ จำเลย