คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 336/2490

ผู้เช่าเคหะสถานใช้ประกอบการค้าขายเป็นส่วนใหญ่นั้น ไม่อยู่ในความคุ้มครองของ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. 2489 (อ้างฎีกาที่ 521/2489)

คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยออกจากห้องเข้าจำเลยให้การต่อสู้ว่า ได้ทำสัญญาเช่าห้องพิพาทจากโจทก์จริง แต่การบอกเลิกสัญญาเช่าของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยใช้ห้องพิพากษาสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ มีสิทธิได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ศาลชั้นต้นให้งดสืบพะยานบุคคลให้ประเด็นสำคัญที่ว่า ห้องพิพาทนี้ได้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือไม่นั้นไม่ชอบ พิพากษายกให้ศาลชั้นต้นสืบพะยานและพิพากษาคดีใหม่ จำเลยฎีกามีใจความว่า เวลานี้ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. ๒๔๘๙ ได้ออกคุ้มครองจำเลยแล้วขอให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องเช่นนี้แม้จะยกพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน พ.ศ. ๒๔๘๙ มาปรับศาลฎีกาก็ได้เคยวินิจฉัยไว้แล้วในคำพิพากษาฎีกาที่ ๕๒๑/๘๙ ว่า ถ้าได้มีการค้าเป็นส่วนใหญ่แล้ว พระราชบัญญัตินั้นไม่บังคับถึง จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 336/2490 นายพิสิษฐ อรรถจินดาผู้รับมอบอำนาจจากคุณหญิงละม่อม โจทก์ นายยุ้นเสียง แซ่ตั้ง จำเลย