คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 673/2496

ผู้ตายเป็นคนอันธพาลและก่อเรื่องขึ้นก่อน ผู้ตายหยิบขวานจะลุกขึ้นทำร้ายจำเลยที่ 1 จึงแย่งขวานได้แล้วฟันผู้ตาย 1 ที และเรียกให้คนช่วย จำเลยอื่น ๆ ได้เข้ามาช่วยทำร้ายผู้ตายถึงตายเช่นนี้ การกระทำของจำเลยที่ 1 เป็นการป้อง กันตน ส่วนจำเลยนอกนั้นทำไปเพื่อป้องกันชืวิตจำเลยที่ 1 แต่จำเลยทำร้ายซ้ำ ๆจนผู้ตายถึงตาย จึงเป็นการเกิน สมควรแก่เหตุ./

โจทก์ฟ้องว่า เมื่อกลางคืนวันที่ ๑๖ - ๑๗ ตุลาคม ๒๔๙๕ จำเลยทั้งสี่สมคบกันใช้อาวุธทำร้ายนายเล็ก ถมเชียวถึงตายโดย เจตนา ขอให้ลงโทษ จำเลยทั้งสี่ปฏิเสธต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ ศาลชั้นต้นพิพากษาหาว่า จำเลยผิด ก.ม.ลักษรณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๖๓ จำคุกคนละ ๑๕ ปี จำเลยทั้งสี่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พยานโจทก์แตกต่างกันในข้อสำคัญ พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยได้ทำร้ายนายเล็กจริง แต่กรณีเกิดเหตุจากนายเล็กผู้ตายเป็นผู้ก่อเรื่องขึ้นก่อน นายเล็กหยิบขวาน ขยับจะลุกขึ้น จำเลยที่ ๑ จึงเข้าแย่งขวานได้และฟันถูกหน้าผากนายเล็ก ๑ ที และในขณะนั้นจำเลยที่ ๑ ได้เรียกให้คน ช่วย จำเลยที่ ๒ - ๓ - ๔ จึงได้ขึ้นมาช่วยจำเลยที่ ๑ ทำร้ายนายเล็กจนตาย การกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นการป้องกันตน และจำเลยที่ ๒ -๓ - ๔ ได้กระทำไปเพื่อป้องกันชีวิตนายดี + เพราะนายเล็กเป็นคนอันธพาล แต่การที่จำเลยทั้ ๔ ได้ทำ ร้ายซ้ำ ๆ กันจนนายเล็กถึงตายนั้น ฟังว่าเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับว่าจำเลยผิดกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๕๐, ๕๓ จำคุกคนละ ๑ ปี ๖ เดือน ฯลฯ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 673/2496 พนักงานอัยการจังหวัดระยอง โจทก์ นายดี เพราะสนัด ที่ 1, นายอ๋วน ที่ 2, นายนาค ที่ 3 นายพิกุล ที่ 4 จำเลย