คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 844/2496

ความผิดฐานลักทรัพย์สำเร็จหรือพยายาม ก็ถือว่าลงมือกระทำความผิดแล้ว เป็นเหตุร้ายตามพระราชบัญญัติกักกัน ผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายดุจกัน.

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยลักทรัพย์ ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นเห็นว่า พยานโจทก์แตกต่างกันยังไม่พอลงโทษจำเลยได้ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์ พิจารณาแล้ว ฟังว่าจำเลยผิดเพียงฐานพยายามลักทรัพย์ จึงพิพากษากลับให้จำคุก ๘ เดือนตาม ก.ม.ลักษณะ อาญามาตรา ๒๘๘, ๖๐ ฯลฯ เมื่อพ้นโทษแล้วให้กักกันอีก ๗ ปี ตาม พ.ร.บ.กักกัน ฯลฯ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษและให้กักกันเป็นการชอบและสมควรแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่า ความผิดของจำเลยครั้งนี้จะถือว่าเป็นเหตุร้ายไม่ได้ เพราะเป็นผิดฐานพยายราลักทรัพย์ ไม่ใช่ความผิด สำเร็จนั้น ฟังไม่ขึ้น จะเป็นผิดฐานลักทรัพย์สำเร็จหรือฐานพยายาม ก็ถือว่าลงมือกระทำความผิดแล้ว เป็นเหตุร้ายดุจ กัน. ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืนตาม. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 844/2496 อัยการ กรมอัยการ โจทก์ นางพิศ พึ่งสำราญ จำเลย