คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1617/2497

เช่าที่ดินเพื่อเลี้ยงโครีดนมขายและมีบ้านให้แขกคนงานอยู่เพื่อปฏิบัติหน้าที่เลี้ยงและรีดนมโค ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ

ได้ความว่าบริษัทจำเลยได้เช่าที่ดินพิพาทเลี้ยงโครีดนมเพื่อประโยชน์การค้าของบริษัทจำเลย ปลูกโรงโค ๔ หลัง และบ้านให้แขกคนงานเลี้ยงโคนมอีก ๔ ห้อง ภายหลังที่นี้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ จำเลยได้ทำสัญญาเช่ามีกำหนด ๓ ปี ก่อนครบกำหนดโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่า ครบกำหนดแล้วจำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ คดีมีข้อเถียงเพียงข้อเดียวว่าการเช่ารายนี้เป็นการเช่าเพื่อปลูกสร้างเคหะตามความหมายของพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าหรือไม่ ศาลฎีกาเห็นว่าไม่เป็นเพราะเนื้อแท้ของการเช่า เพื่อเลี้ยงโคเอานมไปใช้ในการค้าของบริษัทจำเลย ส่วนแขกคนงานที่เข้าไปอยู่เพื่อเลี้ยงโคและรีดนม ลักษณะเช่นนี้ไม่เป็นการอยู่อาศัย กฎหมายจึงไม่คุ้มครอง พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1617/2497 นางทวง ศิวะโกเศศ โจทก์ บริษัทห้องเย็นไทย จำกัด จำเลย