คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1844/2499

การที่มียุ้งเก็บข้าวเปลือก ค่าเช่าบ้าง ปลูกขึ้นเองบ้าง แล้วขายไปเช่นนี้หาเรียกว่ายุ้งข้าวนั้นเป็นที่ไว้สินค้าไม่ ฉนั้นย่อมได้รับความยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตาม ม.3 แห่ง พ.ร.บ. ภาษีโรงเรือนและที่ดินแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2475.

คดีนี้มีปัญหามาสู่ศาลฎีกาว่ายุ้งข้าวที่โจทก์เก็บข้าวเปลือกซึ่งเก็บได้จากค่าเช่าบ้างปลูกเองบ้างปีละ ๓๐๐-๔๐๐ เกวียน ที่เหลือจากบริโภคก็ขายไปทุกปี เช่นนี้จะถือว่ายุ้งข้าวนี้ใช้เป็นที่ไว้สินค้าหรือไม่ ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์วินิจฉัยต้องกันว่ายุ้งข้าวนั้นเป็นที่ไว้สินค้า ซึ่งไม่ด้รับการยกเว้นจากการเสียภาษีโรงเรือน พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำว่าสินค้านั้นคือทรัพย์ของผู้ประกอบกิจการค้าเป็นปกติธุระในอาชีพนั้น ๆ คือซื้อมาแล้วขายไป หาใช่ว่ามีสิ่งของแล้วขายไปจะเรียกว่าทำการค้าสินค้าหรือใช้สถานที่นั้นเป็นที่ไว้สินค้าได้ไม่ ฉนั้นการที่โจทก์มีจุ้งเก็บข้าวเปลือก ค่าเช่าบ้าง ปลูกขึ้นเองบ้าง แล้วขายไป ไม่เรียกว่ายุ้งข้าวนั้นเป็นที่ไว้สินค้า จึงได้รับความยกเว้นไม่ต้องเสียภาษีตาม ม.๓ แห่ง พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดินที่แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๕ จึงพิพากษากลับให้จำเลยคืนเงินค่าภาษีซึ่งเรียกเก็บไป ๔๕ บาทแก่โจทก์. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1844/2499 นายจรูญ บริบูรณ์ โจทก์ เทศบาลเมืองพนัศนิคม ที่ 1 นายจันทร์ พรมศิริ ที่ 2 จำเลย