คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1887/2518
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่เจ้าพนักงานศุลกากรทำบันทึกตามพระราชบัญญัติศุลกากรฯ ให้สันนิษฐานว่าเป็นความจริงนั้น ต้องเป็นข้อเท็จจริงที่เจ้าพนักงานได้พบเห็นด้วยตนเอง ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ได้จากการรับคำบอกเล่าหรือคำรับของบุคคลอื่น
ย่อคำพิพากษา
บันทึกตาม พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 12) พ.ศ.2497 ซึ่งให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นความจริงตามข้อเท็จจริงในบันทึกนั้น หมายความถึงข้อเท็จจริงที่เจ้าพนักงานพบเห็นเอง ไม่ใช่ข้อที่จำเลยซื้อของไว้จากคนเรืออันเป็นข้อที่จำเลยรับต่อเจ้าพนักงานบันทึกไว้ตามคำรับนั้น
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
—
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - อัยการตราด · จำเลย - นายบุญชู หรือฮับ เผือกลิขิต |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | บัญญัติ สุชีวะ · เดช วุฒิสิงห์ชัย · ผสม จิตรชุ่ม |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา