คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๕๕๒๔/๒๕๕๕

มูลเหตุแห่งการฟ้องคดีนี้สืบเนื่องมาจากการที่จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐ มีอำนาจตามมาตรา ๖๐ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ.๒๕๓๗ และจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่น ตามมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการออกใบอนุญาตก่อสร้าง ดัดแปลง รื้อถอน หรือเคลื่อนย้าย รวมทั้งดำเนินการในกรณีที่มีการกระทำที่ฝ่าฝืนบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. ๒๕๒๒ กฎกระทรวง หรือข้อบัญญัติท้องถิ่นที่ออกตามพระราชบัญญัตินี้ ดังนั้นการที่จำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๒ ใช้อำนาจตามบทบัญญัติดังกล่าวโดยมีคำสั่งให้โจทก์ทั้งหกซึ่งเป็นผู้ครอบครองอาคารที่ปลูกสร้างในที่ดินพิพาท ซึ่งจำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ให้การยืนยันโดยอ้างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๕๕๒๔/๒๕๕๕ ว่าเป็นที่สาธารณะ จึงให้โจทก์ทั้งหกรื้อถอนอาคารออกจากที่ดินพิพาท ซึ่งเป็นกรณีที่ไม่สามารถแก้ไขให้ถูกต้องได้ เนื่องจากปลูกสร้างในที่สาธารณประโยชน์ แต่โจทก์ทั้งหกไม่รื้อถอนอาคารออกจากที่ดินพิพาท เมื่อครบกำหนดระยะเวลาจำเลยที่ ๒ ในฐานะผู้แทนของจำเลยที่ ๑ ได้มีคำสั่งแต่งตั้งจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ที่ ๗ และที่ ๘ รื้อถอนอาคารและปักเสากั้นเขตในที่ดินพิพาทโดยอาศัยอำนาจหน้าที่ตามระเบียบกระทรวงมหาดไทย ว่าด้วยการดูแลรักษาและคุ้มครองป้องกันที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน พ.ศ. ๒๕๕๓ ซึ่งโจทก์ทั้งหกอ้างว่าทำให้โจทก์ทั้งหกได้รับความเสียหาย ขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้จำเลยทั้งแปดชดใช้ค่าเสียหายและค่าขาดรายได้ให้แก่โจทก์ทั้งหก และให้ขับไล่จำเลยทั้งแปดหรือบริวารจำเลยทั้งแปดและทรัพย์ใดๆ ที่นำมาวางปักไว้ให้ถอนออกจากที่ดินของโจทก์ทั้งหกและรื้อถอนเสาปูนพร้อมลวดหนาม และป้ายต่างๆ ที่วางปักติดในบริเวณที่ดินออกทั้งหมด หากจำเลยทั้งแปดไม่ดำเนินการให้โจทก์ทั้งหกมีสิทธิจัดการรื้อถอนสิ่งกีดขวางทั้งหมดได้ตามกฎหมาย โดยจำเลยทั้งแปดเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายทั้งปวง จึงเป็นกรณีที่โจทก์ทั้งหกกล่าวอ้างว่า จำเลยทั้งแปดซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครองและเจ้าหน้าที่ของรัฐกระทำละเมิดอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมายบังคับตามคำสั่งทางปกครอง เป็นกรณีตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง (๓) แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ อันเป็นคดีที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลปกครอง