คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1007/2481

ความผิดฐานเลมิดลิขสิทธิเป็นหน้าที่ของโจทก์จะต้องสืบว่าจำเลยได้รู้แล้วว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเลมิดลิขสิทธิของโจทก์

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานเลมิดลิขสิทธิ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าตาม ม.๒๕ แห่งพ.ร.บ.คุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พ.ศ.๒๔๗๔ โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบว่า จำเลยได้รู้อยู่แล้วว่าการกระทำของจำเลย (พิมพ์ภาพ) เป็นการเลมิดลิขสิทธิของโจทก์ มิฉะนั้นจะเอาผิดทางอาญามิได้ ศาลล่างทั้ง ๒ ฟังมาว่าไม่ปรากฎเลยว่าจำเลยได้รู้ว่าโจทก์มีลิขสิทธิในภาพที่จำเลยพิมพ์นั้น โจทก์สืบได้แต่เพียงว่า ค.ได้สั่งให้โรงพิมพ์ของจำเลยพิมพ์โฆษนาภาพรายนี้ ฟ้องของโจทก์ยังไม่มีมูลควรรับพิจารณาพิพากษายืนตาม ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1007/2481 นายเจริญ สุวรรณสุข โจทก์ นายสาย แสงเถกิง จำเลย