คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 371/2483

ท้าทายให้ฟันกัน กำนันเข้าห้ามกลับทำรา้ายกำนันบาดเจ็บสาหัสเป็นผิดฐานทำร้ายเจ้าพนักงานเพราะเหตุกระทำการตามหน้าที่ ตามมาตรา 257

ได้ความว่า จำเลยได้ทำให้ ด. มาฟันกับ จำเลย ล. ซึ่งเป็นกำนันมาพบจึงเข้าห้ามปรามมิให้ทำร้ายกัน จำเลยก็ฟัน ล. ด้วยพร้า ๒ ที เป็นบาดแผลสาหัส โจทก์จึงฟ้องขอให้ ลงโทษ จำเลย ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพระราชบัญญัติลักษณปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๓ มาตรา ๓๔ บัญญัติถึงอำนาจและหน้าที่ ของกำนันไว้ว่า " บรรดาการที่จะตรวจตรารักษาความปกติเรียบร้อยในตำบล คือการที่ว่ากล่าวราษฎรในตำบลนั้นให้ประพฤติตามพระราชกำหนด กฎหมายก็ดีหรือการที่จะป้องกันภยันตรายและรักษาความสุขของราษฎรในตำบลนั้นก็ดี ฯลฯ " ดังนี้ การที่ จำเลยกับราษฎรอื่นในตำบลนั้นกำลังจะวิวาททำร้ายกัน และกำนันเข้าห้ามปราม เรียกว่ากำนัน และกำนันเข้าห้ามปราม เรียกว่ากำนันได้ทำการตามหน้าที่ที่มาตรา ๓๔ กำหนดไว้ การที่จำเลยทำร้ายกำนันในกิริยาอย่างนั้นจึงเรียกได้ว่าทำร้ายเจ้าพนักงานเพราะเหตุที่กระทำการตามหน้าที่ จึง พิพากษายืนตาม ศาลล่างที่ให้ ลงโทษ จำเลยตามมาตรา ๒๕๗ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 371/2483 อัยยการจังหวัดตรัง โจทก์ นางล่อง บุญจันทร์ ล.