คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 14923/2558

พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 143 วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ส่งคำสั่งหรือหนังสือของพนักงานตรวจแรงงานทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับหรือพนักงานตรวจแรงงานจะนำไปส่งเองหรือให้เจ้าหน้าที่นำไปส่ง ณ ภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ หรือสำนักงานของนายจ้างในเวลาทำการของนายจ้าง ถ้าไม่พบนายจ้างหรือพบแต่นายจ้างปฏิเสธไม่ยอมรับ จะส่งให้แก่บุคคลใดซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้วและอยู่หรือทำงานในบ้านหรือสำนักงานที่ปรากฏว่าเป็นของนายจ้างนั้นก็ได้ เมื่อได้ดำเนินการดังกล่าวแล้วให้ถือว่านายจ้างได้รับคำสั่งหรือหนังสือนั้นแล้ว จำเลยส่งคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานให้แก่โจทก์ทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ ณ สำนักงานแห่งใหญ่อันเป็นภูมิลำเนาที่โจทก์ได้แจ้งจดทะเบียนไว้ตามหนังสือรับรอง และมีพนักงานของโจทก์ลงลายมือชื่อรับไว้เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2551 ถือว่าโจทก์ได้รับทราบคำสั่งของพนักงานตรวจแรงงานตั้งแต่วันดังกล่าว

โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้เพิกถอนคำสั่งพนักงานตรวจแรงงาน สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดสมุทรสาครที่ 27/2551 ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2551 ในส่วนที่สั่งให้โจทก์จ่ายค่าทำงานในวันหยุดพร้อมดอกเบี้ยแก่นายผาติ จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ส่งคำสั่งพนักงานตรวจแรงงาน สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดสมุทรสาครที่ 27/2551 ไปให้แก่โจทก์ตามภูมิลำเนาสำนักงานแห่งใหญ่ของโจทก์อันเป็นภูมิลำเนาที่โจทก์แจ้งจดทะเบียนไว้ตามหนังสือรับรอง โดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับลงวันที่ 14 กรกฎาคม 2551 และมีพนักงานของโจทก์ลงลายมือชื่อรับไว้เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2551 แล้ววินิจฉัยว่า ถือว่าโจทก์ทราบคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม 2551 โจทก์ยื่นฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2551 อันเป็นวันพ้นกำหนดเวลายื่นคำฟ้องตามกฎหมาย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า ความหมายของคำว่านับแต่วันทราบคำสั่ง ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 125 ย่อมหมายถึงวันที่ผู้มีอำนาจกระทำการแทนนายจ้างได้รับทราบถึงคำสั่งนั้น มิใช่หมายถึงวันที่คำสั่งส่งไปถึงที่ทำการของนายจ้างตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางนั้น เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 143 วรรคหนึ่ง บัญญัติให้ส่งคำสั่งหรือหนังสือของพนักงานตรวจแรงงานทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับหรือพนักงานตรวจแรงงานจะนำไปส่งเองหรือให้เจ้าหน้าที่นำไปส่ง ณ ภูมิลำเนาหรือถิ่นที่อยู่ หรือสำนักงานของนายจ้างในเวลาทำการของนายจ้าง ถ้าไม่พบนายจ้างหรือพบแต่นายจ้างปฏิเสธไม่ยอมรับ จะส่งให้แก่บุคคลใดซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้วและอยู่หรือทำงานในบ้านหรือสำนักงานที่ปรากฏว่าเป็นของนายจ้างนั้นก็ได้ เมื่อได้ดำเนินการดังกล่าวแล้ว ให้ถือว่านายจ้างได้รับคำสั่งหรือหนังสือนั้นแล้ว เมื่อข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางได้ความว่า จำเลยส่งคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานที่ 27/2551 ลงวันที่ 9 กรกฎาคม 2551 ให้แก่โจทก์ทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ ณ สำนักงานแห่งใหญ่อันเป็นภูมิลำเนาที่โจทก์ได้แจ้งจดทะเบียนไว้ตามหนังสือรับรอง และมีพนักงานของโจทก์ลงลายมือชื่อรับไว้เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2551 แล้ว ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าถือว่าโจทก์ได้รับทราบคำสั่งของพนักงานตรวจแรงงานตั้งแต่วันที่ดังกล่าว จึงเป็นการวินิจฉัยโดยชอบตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 143 อุทธรณ์ของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 14923/2558 บริษัทห้องเย็นเอเชี่ยน ซีฟู้ด จำกัด (มหาชน) โจทก์ นายธนภณ สุรินทร์ ในฐานะ พนักงานตรวจแรงงาน จำเลย