มาตรานี้อธิบายถึงผลของสิทธิเก็บกินเมื่อทรัพย์สินที่อยู่ภายใต้สิทธิเก็บกินนั้นเสียหายหรือสลายไป โดยแบ่งเป็นกรณีที่ทรัพย์สินสลายไปโดยไม่ได้รับค่าทดแทน และกรณีที่ได้รับค่าทดแทน ซึ่งมีผลต่อการฟื้นคืนสิทธิเก็บกินและภาระในการทำให้ทรัพย์สินกลับคืนดี
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 1419 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 1 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2479) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 754/2479 🤖 ย่อโดย AIแร่ที่ถูกลักลอบขุดขึ้นจากเขตประทานบัตรโดยไม่ได้รับอนุญาต จะตกเป็นของเจ้าของประทานบัตร และหากศาลสั่งริบแร่ดังกล่าว ไม่ถือเป็นการที่รัฐบาลได้รับค่าทดแทนตามกฎหมายเรื่องสิทธิ…เจ้าของทรัพย์สินไม่จำเป็นต้องซ่อมแซมให้กลับมาเหมือนเดิม แต่ถ้าเจ้าของซ่อมแซมให้ดีขึ้นเพียงใด สิทธิเก็บกินก็จะกลับมามีขึ้นเพียงนั้น
เจ้าของทรัพย์สินหรือผู้ทรงสิทธิเก็บกินต้องนำเงินค่าทดแทนที่ได้รับมาทำให้ทรัพย์สินกลับคืนดีเท่าที่สามารถทำได้ และสิทธิเก็บกินจะกลับมีขึ้นเท่าที่ทรัพย์สินกลับคืนดี
ถ้าทรัพย์สินไม่สามารถซ่อมแซมให้กลับคืนดีได้ สิทธิเก็บกินจะสิ้นสุดลง และค่าทดแทนที่ได้รับจะต้องแบ่งกันระหว่างเจ้าของทรัพย์สินและผู้ทรงสิทธิเก็บกินตามสัดส่วนความเสียหายของแต่ละฝ่าย
หลักเกณฑ์ตามมาตรานี้สามารถนำมาใช้บังคับโดยอนุโลมกับกรณีที่ทรัพย์สินถูกบังคับซื้อ หรือกรณีที่ทรัพย์สินเสียหายไปบางส่วน หรือการซ่อมแซมให้กลับคืนดีนั้นไม่สามารถทำได้ในบางส่วน
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26