มาตรานี้กำหนดโทษสำหรับคนที่ฝ่าฝืนคำสั่งของศาลที่ไม่ยอมสาบาน ไม่ยอมปฏิญาณ ไม่ยอมให้ถ้อยคำ หรือไม่ยอมเบิกความตามที่ศาลสั่ง การกระทำดังกล่าวถือเป็นความผิดทางอาญา.
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 171 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 3 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2467–2510) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 358/2481 🤖 ย่อโดย AIการที่ศาลจะลงโทษจำเลยในความผิดฐานกรรโชกและฐานทำให้เสียเสรีภาพได้นั้น ต้องมีการฟ้องระบุความผิดดังกล่าวให้ชัดเจน และการพิพากษาลงโทษจำเลยในความผิดทั้งสองฐานนี้ ศาลสามารถทำได…ฎีกาที่ 249/2510 🤖 ย่อโดย AIการที่พยานตอบคำถามของคู่ความในศาลตามที่ศาลสั่ง โดยเกรงว่าจะมีความผิดอาญาหากไม่ตอบ และคำตอบนั้นเป็นไปตามประเด็นที่ซักถาม ไม่นอกเหนือหน้าที่ และไม่มีเจตนาหมิ่นประมาท ย่อมไม…ฎีกาที่ 208/2467 🤖 ย่อโดย AIการกำหนดโทษผู้หนีจากเขตรที่อันมีกำหนด…การขัดขืนคำสั่งศาลที่ไม่ยอมสาบาน ถือเป็นความผิดตามมาตรานี้.
ใช่ การขัดขืนคำสั่งศาลที่ไม่ยอมให้ถ้อยคำ ก็เป็นความผิดตามมาตรานี้เช่นกัน.
การขัดขืนคำสั่งศาลที่ไม่ยอมเบิกความ อาจต้องรับโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ.
ใช่ มาตรานี้ครอบคลุมถึงกรณีที่ผู้ใดขัดขืนคำสั่งของศาลให้ปฏิญาณด้วย.
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26