มาตรา ๔ ของพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมฉบับนี้ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ. ๒๕๐๕ และใช้ความใหม่แทน โดยกำหนดว่าภายใต้บังคับมาตรา ๒๓ ผู้รับจำนำต้องให้ไถ่ทรัพย์จำนำเมื่อมีผู้จำนำนำตั๋วรับจำนำมาขอไถ่ ให้ผู้รับจำนำจดแจ้งรายการตามมาตรา ๑๘ ทวิ และเมื่อให้ไถ่แล้วให้นำตั๋วรับจำนำติดไว้ที่ต้นขั้วตั๋วรับจำนำ บันทึกวันเดือนปีที่ไถ่ไว้ในต้นขั้ว และจัดให้ผู้ไถ่ทรัพย์คืนลงลายมือชื่อในต้นขั้วตั๋วรับจำนำด้วย
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 4 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณโดยหลักปฏิเสธไม่ได้ เพราะตัวบทกำหนดว่าผู้รับจำนำต้องให้ไถ่ทรัพย์จำนำเมื่อมีผู้จำนำนำตั๋วรับจำนำมาขอไถ่ ทั้งนี้ภายใต้บังคับมาตรา ๒๓
ต้องนำตั๋วรับจำนำติดไว้ที่ต้นขั้วตั๋วรับจำนำ บันทึกวันเดือนปีที่ไถ่ไว้ในต้นขั้ว และจัดให้ผู้ไถ่ทรัพย์คืนลงลายมือชื่อในต้นขั้วตั๋วรับจำนำด้วย
เป็นบทแก้ไขเพิ่มเติมที่ยกเลิกความในมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ. ๒๕๐๕ และใช้ความใหม่แทน เนื้อหาที่ใช้บังคับปัจจุบันจึงอยู่ในฉบับหลักที่รวมการแก้ไขแล้ว
↑ ดูพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2517ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)