⚖️ LawAraiค้นกฎหมาย · ค้นฎีกา · ✨ ผู้ช่วยร่าง
หน้าแรก › สารบัญกฎหมาย › พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2500 › มาตรา 18

มาตรา 18 พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2500

ลักษณะ ๒ บำเหน็จบำนาญปกติ
มาตรา ๑๘ ข้าราชการส่วนท้องถิ่นซึ่งมีเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญไม่ถึงสิบปีบริบูรณ์มีสิทธิได้บำเหน็จ ข้าราชการส่วนท้องถิ่นซึ่งมีเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญตั้งแต่สิบปีบริบูรณ์ขึ้นไปมีสิทธิได้บำนาญ

สรุปมาตรา 18 แบบเข้าใจง่าย 🤖 อธิบายโดย AI

มาตรา ๑๘ แยกสิทธิระหว่างบำเหน็จกับบำนาญของข้าราชการส่วนท้องถิ่นตามระยะเวลาราชการ โดยผู้ซึ่งมีเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญไม่ถึงสิบปีบริบูรณ์มีสิทธิได้บำเหน็จ ส่วนผู้ซึ่งมีเวลาราชการตั้งแต่สิบปีบริบูรณ์ขึ้นไปมีสิทธิได้บำนาญ

📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗

💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 18 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณ

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับมาตรา 18

ข้าราชการส่วนท้องถิ่นได้บำเหน็จหรือบำนาญ

ขึ้นอยู่กับเวลาราชการ ถ้ามีเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญไม่ถึงสิบปีบริบูรณ์มีสิทธิได้บำเหน็จ แต่ถ้าตั้งแต่สิบปีบริบูรณ์ขึ้นไปมีสิทธิได้บำนาญ

เส้นแบ่งระหว่างบำเหน็จกับบำนาญคือเท่าใด

คือเวลาราชการสิบปีบริบูรณ์ ตามที่ตัวบทของมาตรานี้กำหนดไว้

เวลาราชการที่ใช้คิดคือเวลาอะไร

คือเวลาราชการสำหรับคำนวณบำเหน็จบำนาญ ตามถ้อยคำที่ตัวบทระบุไว้

มาตราใกล้เคียง

มาตรา 14มาตรา 15มาตรา 16มาตรา 17มาตรา 19มาตรา 20มาตรา 21มาตรา 22

↑ ดูพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2500ทั้งหมด

🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)

⚠️ ข้อมูลเพื่อการศึกษาเบื้องต้น ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจทางกฎหมายทุกครั้ง