มาตรา 37 พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2500
ลักษณะ ๓ บำเหน็จบำนาญพิเศษ
มาตรา ๓๗ ข้าราชการส่วนท้องถิ่นผู้ใดได้รับบำเหน็จหรือบำนาญไปแล้วตามพระราชบัญญัตินี้ ถ้าภายในกำหนดเวลาสามปีนับแต่วันออกจากราชการปรากฏหลักฐานชัดแจ้งว่าผู้นั้นเกิดป่วยเจ็บถึงทุพพลภาพอันเป็นผลเนื่องมาจากการปฏิบัติหน้าที่ราชการระหว่างที่ผู้นั้นรับราชการ ก็ให้จ่ายบำนาญตามมาตรา ๓๖
และถ้าถึงตายก็ให้จ่ายบำนาญตามมาตรา ๔๐ ทั้งนี้ ให้จ่ายให้นับแต่วันขอ และในกรณีที่ได้รับบำเหน็จไปแล้ว ก็ให้จ่ายเฉพาะบำนาญพิเศษแต่อย่างเดียว
สรุปมาตรา 37 แบบเข้าใจง่าย 🤖 อธิบายโดย AI
ข้าราชการส่วนท้องถิ่นที่ได้รับบำเหน็จหรือบำนาญไปแล้ว ถ้าภายในสามปีนับแต่วันออกจากราชการปรากฏหลักฐานชัดแจ้งว่าเกิดป่วยเจ็บถึงทุพพลภาพอันเป็นผลจากการปฏิบัติหน้าที่ราชการระหว่างรับราชการ ก็ให้จ่ายบำนาญตามมาตรา ๓๖ และถ้าถึงตายก็ให้จ่ายบำนาญตามมาตรา ๔๐ โดยจ่ายนับแต่วันขอ และในกรณีที่ได้รับบำเหน็จไปแล้วให้จ่ายเฉพาะบำนาญพิเศษอย่างเดียว
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 37 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณคำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับมาตรา 37
ออกจากราชการแล้วเพิ่งทุพพลภาพจะขอบำนาญพิเศษได้ไหม
ได้ ถ้าภายในสามปีนับแต่วันออกจากราชการปรากฏหลักฐานชัดแจ้งว่าเป็นผลจากการปฏิบัติหน้าที่ราชการระหว่างรับราชการ
เริ่มจ่ายบำนาญตั้งแต่เมื่อใด
ให้จ่ายนับแต่วันขอ
ถ้ารับบำเหน็จไปแล้วจะได้อะไร
ให้จ่ายเฉพาะบำนาญพิเศษแต่อย่างเดียว
ถ้าผู้นั้นถึงแก่ความตายจะเป็นอย่างไร
ให้จ่ายบำนาญตามมาตรา ๔๐ ซึ่งเป็นบำนาญพิเศษแก่ทายาทผู้มีสิทธิ
มาตราใกล้เคียง
↑ ดูพระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2500ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)
⚠️ ข้อมูลเพื่อการศึกษาเบื้องต้น ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจทางกฎหมายทุกครั้ง