มาตรา 92 พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

มาตรา ๙๒ ให้บรรดากฎกระทรวง ข้อบังคับ ระเบียบ คำสั่งหรือมติของคณะกรรมการพิจารณาคนเข้าเมืองตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๔๙๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๗ ซึ่งใช้บังคับอยู่ในวันก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ยังคงใช้บังคับได้ต่อไปเท่าที่ไม่ขัดหรือแย้งกับบทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัตินี้ ทั้งนี้ จนกว่าจะได้มีกฎกระทรวง ข้อบังคับ ระเบียบ คำสั่ง หรือมติของคณะกรรมการตามพระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับแทน ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ ส. โหตระกิตย์ รองนายกรัฐมนตรี อัตราค่าธรรมเนียมและค่าทำการและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ค่าธรรมเนียม (๑)อุทธรณ์ตามมาตรา ๒๒คนละไม่เกิน ๕๐๐ บาท (๒)คำขออนุญาตเพื่ออยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวต่อไปตามมาตรา ๓๕คนหนึ่ง ครั้งละไม่เกิน ๕๐๐ บาท (๓)อุทธรณ์ตามมาตรา ๓๖คนละไม่เกิน ๕๐๐ บาท (๔)คำขออนุญาตเพื่อกลับเข้ามาในราชอาณาจักรอีกสำหรับการกลับครั้งหนึ่งตามมาตรา ๓๙คนหนึ่ง ครั้งละไม่เกิน ๕๐๐ บาท (๕)คำขออนุญาตเพื่อมีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักรตามมาตรา ๔๕คนละไม่เกิน ๒,๐๐๐ บาท (๖)ใบสำคัญถิ่นที่อยู่ตามมาตรา ๔๗ หรือมาตรา ๕๑ ฉบับละไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท ในกรณีที่ผู้ขอใบสำคัญถิ่นที่อยู่เป็นคู่สมรสหรือบุตรที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของคนต่างด้าวที่มีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักรหรือของบุคคลซึ่งมีสัญชาติไทย ฉบับละไม่เกิน ๒๕,๐๐๐ บาท (๗)หลักฐานการแจ้งออกไปนอกราชอาณาจักรเพื่อกลับเข้ามาอีก ตามมาตรา ๕๐ (๑) คนละไม่เกิน ๕๐๐ บาท (๘)ใบสำคัญถิ่นที่อยู่ตามมาตรา ๕๐ (๒) ฉบับละไม่เกิน ๕,๐๐๐ บาท (๙)เอกสารที่ออกให้ตามมาตรา ๕๒ ฉบับละไม่เกิน ๕๐๐ บาท (๑๐) คำขอเพื่อขอพิสูจน์สัญชาติ ต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา ๕๗คนละไม่เกิน ๒๐๐ บาท ค่าทำการและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ (๑)การตรวจพาหนะนอกเวลาราชการถ้าพาหนะไม่มีคนโดยสารพาหนะหนึ่ง ครั้งละไม่เกิน ๒๐๐ บาทถ้ามีคนโดยสาร ให้คิดเพิ่มขึ้นตามรายตัวคนโดยสาร คนละไม่เกิน ๑๐ บาท (๒)การตรวจพาหนะ ณ ที่อื่นนอกจากที่อธิบดีประกาศกำหนดตามมาตรา ๒๖ วรรคหนึ่งพาหนะหนึ่ง วันละไม่เกิน ๒๐๐ บาท (๓)การรอคอยเพื่อตรวจพาหนะอันมิใช่ความผิดของพนักงานเจ้าหน้าที่ วันละไม่เกิน ๒๐๐ บาท (๔)การไปนอกสถานที่ทำการเพื่อควบคุมพาหนะพาหนะหนึ่ง วันละไม่เกิน ๒๐๐ บาท หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากในปัจจุบัน คนต่างด้าวซึ่งเข้ามาในราชอาณาจักรได้ทวีจำนวนมากขึ้นตามลำดับ พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๔๙๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๗ ได้ใช้บังคับมาเป็นเวลานานแล้ว และมีบทบัญญัติต่าง ๆ ที่ไม่ทันสมัยและไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ในปัจจุบัน สมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองเสียใหม่ ทั้งนี้ เพื่อความมั่นคงของประเทศและเพื่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้ขึ้น