มาตรา 19 พระราชบัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช 2473
⚠️ กฎหมายฉบับนี้ถูกยกเลิกแล้ว — ใช้อ้างอิงเฉพาะคดีที่เกิดก่อนการยกเลิก; กฎหมายที่ใช้บังคับคือฉบับ ณ วันเกิดเหตุ ·
สารบัญของฉบับนี้มาตรา ๑๙ ในกรณีต่อไปนี้ ท่านว่าไม่ต้องมีใบอนุญาต (๑) กรมใดในรัฐบาลฉายภาพยนตร์เพื่อการศึกษา หรือสาธารณประโยชน์อย่างอื่น หรือกรมใดในรัฐบาลส่งภาพยนตร์ซึ่งทำในพระราชอาณาจักรออกนอกพระราชอาณาจักร (๒) ฉายให้ญาติมิตรดูเป็นการส่วนตัว หรือภายในสมาคมหรือสโมสร ซึ่งภาพยนตร์อันได้ทำขึ้นมิได้หวังผลในทางค้า
หรือนำหรือส่งภาพยนตร์ที่ทำในพระราชอาณาจักรอันมีลักษณะเช่นว่านี้ออกนอกพระราชอาณาจักร ในกรณีที่กล่าวในอนุมาตรา ๒ นี้ ถ้าปรากฏว่าภาพยนตร์นั้นมีลักษณะฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติมาตรา ๔ นายตรวจมีอำนาจยึดภาพยนตร์นั้นได้ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัตินี้
สรุปมาตรา 19 แบบเข้าใจง่าย 🤖 อธิบายโดย AI
มาตรา 19 แห่งพระราชบัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช 2473 กำหนดกรณีที่ไม่ต้องมีใบอนุญาต ได้แก่ กรมใดในรัฐบาลฉายภาพยนตร์เพื่อการศึกษาหรือสาธารณประโยชน์อย่างอื่น หรือส่งภาพยนตร์ที่ทำในพระราชอาณาจักรออกนอกพระราชอาณาจักร และการฉายให้ญาติมิตรดูเป็นการส่วนตัวหรือภายในสมาคมหรือสโมสร ซึ่งภาพยนตร์นั้นมิได้หวังผลในทางค้า ทั้งนี้ในกรณีหลัง ถ้าปรากฏว่าภาพยนตร์มีลักษณะฝ่าฝืนต่อมาตรา 4 นายตรวจมีอำนาจยึดภาพยนตร์นั้นได้ตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัตินี้
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 19 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณคำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับมาตรา 19
ฉายหนังให้ญาติมิตรดูต้องขออนุญาตหรือไม่
ไม่ต้อง ถ้าเป็นการฉายให้ญาติมิตรดูเป็นการส่วนตัวหรือภายในสมาคมหรือสโมสร และภาพยนตร์นั้นมิได้หวังผลในทางค้า
หน่วยราชการฉายหนังต้องมีใบอนุญาตหรือไม่
ไม่ต้อง ในกรณีที่กรมใดในรัฐบาลฉายภาพยนตร์เพื่อการศึกษาหรือสาธารณประโยชน์อย่างอื่น
ได้รับยกเว้นแล้วยังถูกยึดได้หรือไม่
ได้ ในกรณีการฉายส่วนตัว ถ้าปรากฏว่าภาพยนตร์มีลักษณะฝ่าฝืนต่อมาตรา 4 นายตรวจมีอำนาจยึดภาพยนตร์นั้นได้
มาตราใกล้เคียง
↑ ดูพระราชบัญญัติภาพยนตร์ พุทธศักราช 2473ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)
⚠️ ข้อมูลเพื่อการศึกษาเบื้องต้น ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจทางกฎหมายทุกครั้ง