มาตรานี้เป็นบทแก้ไขเพิ่มเติม ให้ยกเลิกความในมาตรา ๒๒ แห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช ๒๔๘๔ และใช้ความใหม่แทน โดยกำหนดว่าผู้ได้รับอนุญาตตามความในส่วนนี้จะใช้ไม้ในกิจการอื่นใดผิดไปจากที่ระบุไว้ในใบอนุญาต หรือผิดจากคำรับรองตามความในมาตรา ๒๑ หรือโอนหรือจำหน่ายไม้นั้นโดยประการใดไม่ได้ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นหนังสือและได้เสียค่าภาคหลวงตามอัตราเสียก่อน ทั้งนี้ ไม่หมายถึงการใช้เศษไม้ที่เหลือเพื่อกิจการส่วนตัว และไม้ที่ได้รับอนุญาตตามความในส่วนนี้จะนำออกนอกเขตจังหวัดที่จะใช้ไม้ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตมิได้
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 9 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณไม่ได้ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่เป็นหนังสือ และได้เสียค่าภาคหลวงตามอัตราเสียก่อน
ไม่ได้ ไม้ที่ได้รับอนุญาตตามความในส่วนนี้จะนำออกนอกเขตจังหวัดที่จะใช้ไม้ตามที่ระบุไว้ในใบอนุญาตมิได้
ได้ ข้อห้ามตามมาตรานี้ไม่หมายถึงการใช้เศษไม้ที่เหลือเพื่อกิจการส่วนตัว
↑ ดูพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)