มาตรานี้กำหนดว่าผู้อนุญาตจะออกใบอนุญาตให้ขายวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท ๒ ได้เมื่อผู้ขออนุญาตเป็นหน่วยงานของรัฐที่มีหน้าที่บำบัดรักษาหรือป้องกันโรคและสภากาชาดไทย หน่วยงานของรัฐที่ได้รับใบอนุญาตตามที่ตัวบทอ้างถึง ผู้รับอนุญาตผลิตหรือนำเข้า หรือผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม ทันตกรรม หรือการสัตวแพทย์ชั้นหนึ่งซึ่งเป็นผู้ดำเนินการตามกฎหมายว่าด้วยสถานพยาบาลหรือสถานพยาบาลสัตว์ โดยผู้ประกอบวิชาชีพต้องมีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทย ไม่เคยได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดสำหรับความผิดตามกฎหมายว่าด้วยวัตถุที่ออกฤทธิ์ ยาเสพติดให้โทษ การป้องกันการใช้สารระเหย มาตรการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด และกฎหมายว่าด้วยยา ไม่อยู่ระหว่างถูกสั่งพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพหรือใบอนุญาตที่เกี่ยวข้อง ไม่เป็นบุคคลวิกลจริตหรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ และไม่เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ ทั้งนี้ ผู้อนุญาตต้องคำนึงถึงความจำเป็นของผู้ขออนุญาตในการมีไว้เพื่อขาย และจะกำหนดเงื่อนไขตามที่เห็นสมควรก็ได้ หมายเหตุ พระราชบัญญัติฉบับนี้ถูกยกเลิกแล้ว
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 19 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณหน่วยงานของรัฐที่มีหน้าที่บำบัดรักษาหรือป้องกันโรคและสภากาชาดไทย หน่วยงานของรัฐที่ได้รับใบอนุญาต ผู้รับอนุญาตผลิตหรือนำเข้า และผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม ทันตกรรม หรือการสัตวแพทย์ชั้นหนึ่งซึ่งเป็นผู้ดำเนินการสถานพยาบาล
ต้องมีถิ่นที่อยู่ในประเทศไทย ไม่เคยต้องโทษจำคุกตามกฎหมายยาและยาเสพติดที่ตัวบทระบุ ไม่อยู่ระหว่างถูกพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ ไม่เป็นบุคคลวิกลจริตหรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ และไม่เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ
ต้องคำนึงถึงความจำเป็นของผู้ขออนุญาตในการมีไว้เพื่อขาย และจะกำหนดเงื่อนไขตามที่เห็นสมควรก็ได้
ไม่ พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. ๒๕๕๙ ถูกยกเลิกแล้ว หน้านี้จึงใช้อ้างอิงได้เฉพาะกรณีที่เกิดขึ้นก่อนการยกเลิก
↑ ดูพระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2559 (ยกเลิก)ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)