มาตรานี้กำหนดสิ่งที่ศาลต้องเป็นที่พอใจก่อนสั่งส่งผู้ร้ายข้ามแดน ได้แก่ จำเลยเป็นตัวบุคคลที่ถูกร้องขอให้ส่งข้ามแดนแน่แล้ว มีพยานหลักฐานเพียงพอที่จะสั่งขังผู้ต้องหาเพื่อส่งไปให้ศาลพิจารณาได้หากความผิดนั้นได้กระทำในกรุงสยาม และความผิดนั้นอยู่ในประเภทที่จะส่งตัวจำเลยข้ามแดนได้ ไม่ใช่ความผิดอันมีลักษณะในทางการเมือง โดยพยานหลักฐานจะเป็นพยานบุคคลมาเบิกความต่อศาล หรือเป็นถ้อยคำพยานที่ได้จดบันทึกส่งมาซึ่งเจ้าหน้าที่รับรองว่าถูกต้องก็ได้ หมายเหตุ พระราชบัญญัติฉบับนี้ถูกยกเลิกแล้ว
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 12 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณไม่ได้ ตัวบทกำหนดว่าความผิดนั้นต้องอยู่ในประเภทที่จะส่งตัวจำเลยข้ามแดนได้ และไม่ใช่เป็นความผิดอันมีลักษณะในทางการเมือง
จำเลยเป็นตัวบุคคลที่ถูกร้องขอให้ส่งข้ามแดนแน่แล้ว มีพยานหลักฐานเพียงพอที่จะสั่งขังผู้ต้องหาเพื่อส่งไปให้ศาลพิจารณาได้หากความผิดนั้นได้กระทำในกรุงสยาม และความผิดนั้นอยู่ในประเภทที่ส่งข้ามแดนได้และไม่ใช่ความผิดทางการเมือง
ได้ พยานหลักฐานจะเป็นพยานบุคคลมาเบิกความต่อศาล หรือเป็นถ้อยคำพยานที่ได้จดบันทึกส่งมาซึ่งเจ้าหน้าที่ได้รับรองว่าถูกต้องก็ได้
ไม่ พระราชบัญญัติส่งผู้ร้ายข้ามแดน พุทธศักราช ๒๔๗๒ ถูกยกเลิกแล้ว หน้านี้จึงใช้อ้างอิงได้เฉพาะกรณีที่เกิดขึ้นก่อนการยกเลิก
↑ ดูพระราชบัญญัติส่งผู้ร้ายข้ามแดน พุทธศักราช 2472 (ยกเลิก)ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)