มาตรา 7 แห่งพระราชกฤษฎีกาค่าตอบแทนพยานบุคคลและพยานผู้เชี่ยวชาญของศาลปกครอง พ.ศ. 2565 กำหนดว่าการจ่ายเงินให้แก่พยานบุคคลหรือพยานผู้เชี่ยวชาญตามมาตรา 6 ให้เบิกจ่ายจากงบประมาณ และให้จ่ายเมื่อปฏิบัติหน้าที่เสร็จสิ้นหรือเมื่อได้มาตามคำสั่งของศาลในแต่ละครั้ง เว้นแต่มีเหตุจำเป็นศาลอาจสั่งจ่ายเงินล่วงหน้าบางส่วนก่อนได้ และในกรณีที่พยานซึ่งศาลเรียกมาแต่มิได้ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ใช่ความผิดของผู้นั้น ให้ศาลมีอำนาจกำหนดค่าป่วยการ ค่าพาหนะเดินทาง ค่าที่พัก และค่าใช้จ่ายอื่นแก่ผู้ที่มาศาลได้ตามที่เห็นสมควร โดยค่าป่วยการสั่งจ่ายไม่เกินอัตราในบัญชี 1 ท้ายพระราชกฤษฎีกานี้ ส่วนค่าพาหนะ ค่าที่พัก และค่าใช้จ่ายอื่นให้สั่งจ่ายไม่เกินอัตราตามมาตรา 12 มาตรา 13 หรือมาตรา 14 ทั้งนี้วิธีการเบิกจ่ายและหลักฐานให้เป็นไปตามระเบียบ ก.บ.ศป. ว่าด้วยการเงิน
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 7 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณเมื่อปฏิบัติหน้าที่เสร็จสิ้น หรือเมื่อได้มาตามคำสั่งของศาลในแต่ละครั้ง
ได้ ถ้ามีเหตุจำเป็น ศาลอาจมีคำสั่งให้จ่ายเงินล่วงหน้าบางส่วนก่อน
ถ้ามิได้ปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ใช่ความผิดของผู้นั้น ศาลมีอำนาจกำหนดค่าป่วยการ ค่าพาหนะเดินทาง ค่าที่พัก และค่าใช้จ่ายอื่นให้ได้ตามที่เห็นสมควร
↑ ดูพระราชกฤษฎีกาค่าตอบแทนพยานบุคคลและพยานผู้เชี่ยวชาญของศาลปกครอง พ.ศ. 2565ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)