⚖️ LawAraiค้นกฎหมาย · ค้นฎีกา · ✨ ผู้ช่วยร่าง
หน้าแรก › สารบัญกฎหมาย › พระราชบัญญัติการรับขนคนโดยสารทางถนนระหว่างประเทศ พ.ศ. 2557 › มาตรา 23

มาตรา 23 พระราชบัญญัติการรับขนคนโดยสารทางถนนระหว่างประเทศ พ.ศ. 2557

หมวด ๓ ความรับผิดและข้อยกเว้นความรับผิดของผู้ขนส่ง
มาตรา ๒๓ ผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในความสูญหาย ความเสียหาย หรือความล่าช้า ถ้าพิสูจน์ได้ว่าความสูญหาย ความเสียหาย หรือความล่าช้านั้น เกิดขึ้นหรือเป็นผลจาก (๑) เหตุสุดวิสัย (๒) ความชำรุดบกพร่องของสัมภาระนั้นเอง (๓) ความผิดหรือประมาทเลินเล่อของคนโดยสารนั้นเอง (๔) สภาพร่างกายหรือจิตใจของคนโดยสารที่เป็นอยู่ก่อนการเดินทาง

สรุปมาตรา 23 แบบเข้าใจง่าย 🤖 อธิบายโดย AI

มาตรา ๒๓ กำหนดข้อยกเว้นความรับผิดของผู้ขนส่งในการรับขนคนโดยสารทางถนนระหว่างประเทศ โดยผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในความสูญหาย ความเสียหาย หรือความล่าช้า ถ้าพิสูจน์ได้ว่าเกิดขึ้นหรือเป็นผลจาก (๑) เหตุสุดวิสัย (๒) ความชำรุดบกพร่องของสัมภาระนั้นเอง (๓) ความผิดหรือประมาทเลินเล่อของคนโดยสารนั้นเอง หรือ (๔) สภาพร่างกายหรือจิตใจของคนโดยสารที่เป็นอยู่ก่อนการเดินทาง

📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗

💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 23 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณ

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับมาตรา 23

ผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในกรณีใดบ้าง

ไม่ต้องรับผิดเมื่อพิสูจน์ได้ว่าความสูญหาย ความเสียหาย หรือความล่าช้าเกิดจากเหตุสุดวิสัย ความชำรุดบกพร่องของสัมภาระนั้นเอง ความผิดหรือประมาทเลินเล่อของคนโดยสารเอง หรือสภาพร่างกายหรือจิตใจของคนโดยสารที่เป็นอยู่ก่อนการเดินทาง

ใครมีหน้าที่พิสูจน์ข้อยกเว้นนี้

ผู้ขนส่งเป็นฝ่ายต้องพิสูจน์ เพราะตัวบทกำหนดว่าไม่ต้องรับผิด “ถ้าพิสูจน์ได้ว่า” ความเสียหายเกิดจากเหตุที่ระบุไว้

ข้อยกเว้นครอบคลุมความล่าช้าด้วยหรือไม่

ครอบคลุม เพราะตัวบทระบุทั้งความสูญหาย ความเสียหาย และความล่าช้าไว้ในข้อยกเว้นเดียวกัน

มาตราใกล้เคียง

มาตรา 19มาตรา 20มาตรา 21มาตรา 22มาตรา 24มาตรา 25มาตรา 26มาตรา 27

↑ ดูพระราชบัญญัติการรับขนคนโดยสารทางถนนระหว่างประเทศ พ.ศ. 2557ทั้งหมด

🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)

⚠️ ข้อมูลเพื่อการศึกษาเบื้องต้น ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจทางกฎหมายทุกครั้ง