มาตรา ๒๓ กำหนดข้อยกเว้นความรับผิดของผู้ขนส่งในการรับขนคนโดยสารทางถนนระหว่างประเทศ โดยผู้ขนส่งไม่ต้องรับผิดในความสูญหาย ความเสียหาย หรือความล่าช้า ถ้าพิสูจน์ได้ว่าเกิดขึ้นหรือเป็นผลจาก (๑) เหตุสุดวิสัย (๒) ความชำรุดบกพร่องของสัมภาระนั้นเอง (๓) ความผิดหรือประมาทเลินเล่อของคนโดยสารนั้นเอง หรือ (๔) สภาพร่างกายหรือจิตใจของคนโดยสารที่เป็นอยู่ก่อนการเดินทาง
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 23 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณไม่ต้องรับผิดเมื่อพิสูจน์ได้ว่าความสูญหาย ความเสียหาย หรือความล่าช้าเกิดจากเหตุสุดวิสัย ความชำรุดบกพร่องของสัมภาระนั้นเอง ความผิดหรือประมาทเลินเล่อของคนโดยสารเอง หรือสภาพร่างกายหรือจิตใจของคนโดยสารที่เป็นอยู่ก่อนการเดินทาง
ผู้ขนส่งเป็นฝ่ายต้องพิสูจน์ เพราะตัวบทกำหนดว่าไม่ต้องรับผิด “ถ้าพิสูจน์ได้ว่า” ความเสียหายเกิดจากเหตุที่ระบุไว้
ครอบคลุม เพราะตัวบทระบุทั้งความสูญหาย ความเสียหาย และความล่าช้าไว้ในข้อยกเว้นเดียวกัน
↑ ดูพระราชบัญญัติการรับขนคนโดยสารทางถนนระหว่างประเทศ พ.ศ. 2557ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)