มาตรานี้กำหนดว่าในกรณีที่สถานที่ประกอบกิจการของผู้ได้รับใบอนุญาตตามมาตรา ๖ อยู่ในท้องที่จังหวัดอื่นซึ่งมิได้อยู่ในเขตท้องที่ของเจ้าพนักงานผู้ตรวจ หรือเป็นการประกอบกิจการของสาขาในจังหวัดอื่น และเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ได้ผ่านการตรวจพิจารณาและได้รับความเห็นชอบจากเจ้าพนักงานผู้ตรวจแล้ว แต่ยังมิได้มีหมายเลขรหัสของจังหวัดนั้น ให้ผู้ได้รับใบอนุญาตยื่นคำขอต่อนายทะเบียนประจำจังหวัดเพื่อกำหนดหมายเลขรหัสประจำเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ พร้อมมอบสำเนาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ซึ่งมีภาพและเสียงอย่างเดียวกันสองสำเนา และเมื่อได้รับคำขอแล้ว ให้นายทะเบียนประจำจังหวัดออกหมายเลขรหัสของท้องที่จังหวัดนั้น ประทับหมายเลขรหัสลงบนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ทั้งสองสำเนา แล้วส่งคืนผู้ได้รับใบอนุญาตหนึ่งสำเนาและเก็บรักษาไว้เพื่อใช้ตรวจสอบหนึ่งสำเนา ทั้งให้นำความในมาตรา ๑๑ มาใช้บังคับโดยอนุโลม หมายเหตุ พระราชบัญญัติฉบับนี้ถูกยกเลิกแล้ว
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 12 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณต้องยื่นคำขอต่อนายทะเบียนประจำจังหวัดเพื่อกำหนดหมายเลขรหัสของท้องที่จังหวัดนั้น พร้อมมอบสำเนาเทปหรือวัสดุโทรทัศน์สองสำเนา
ออกหมายเลขรหัสของท้องที่จังหวัดนั้น ประทับรหัสลงบนเทปหรือวัสดุโทรทัศน์ทั้งสองสำเนา แล้วส่งคืนผู้ได้รับใบอนุญาตหนึ่งสำเนาและเก็บไว้ตรวจสอบหนึ่งสำเนา
ไม่ พระราชบัญญัติควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. ๒๕๓๐ ถูกยกเลิกแล้ว หน้านี้จึงใช้อ้างอิงได้เฉพาะกรณีที่เกิดขึ้นก่อนการยกเลิก
↑ ดูพระราชบัญญัติควบคุมกิจการเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ. 2530 (ยกเลิก)ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)