มาตรานี้กำหนดเหตุที่สิทธิของผู้ถือประทานบัตรสิ้นสุดลง ได้แก่ ผู้ถือประทานบัตรตายหรือสิ้นสภาพนิติบุคคล เป็นบุคคลล้มละลาย ขาดคุณสมบัติตามที่กำหนดในกฎกระทรวง ผู้ออกประทานบัตรมีคำสั่งเพิกถอนประทานบัตร เมื่อผู้ถือประทานบัตรไม่ได้รับความยินยอมหรือไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้พื้นที่ในเขตประทานบัตรหรือเขตเหมืองแร่ต่อไปโดยคำสั่งของศาลหรือคำพิพากษาถึงที่สุด เฉพาะในส่วนพื้นที่นั้น โดยให้นำมาตรา ๖๑ วรรคสามและวรรคสี่มาใช้บังคับโดยอนุโลม สิ้นอายุตามที่กำหนดไว้ในประทานบัตร และไม่ชำระค่าภาคหลวงแร่หรือชำระไม่ถูกต้องครบถ้วนภายในกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันพ้นกำหนดระยะเวลาตามมาตรา ๑๓๓ วรรคสอง
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 62 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณเมื่อผู้ถือประทานบัตรตายหรือสิ้นสภาพนิติบุคคล เป็นบุคคลล้มละลาย ขาดคุณสมบัติตามกฎกระทรวง ถูกเพิกถอนประทานบัตร ไม่ได้รับความยินยอมให้ใช้พื้นที่ต่อโดยคำสั่งศาลหรือคำพิพากษาถึงที่สุด สิ้นอายุตามประทานบัตร หรือไม่ชำระค่าภาคหลวงแร่ให้ถูกต้องครบถ้วนตามกำหนด
ภายในกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันพ้นกำหนดระยะเวลาตามมาตรา ๑๓๓ วรรคสอง
สิ้นสุดเฉพาะในส่วนพื้นที่ที่เจ้าของที่ดินไม่ให้ความยินยอมหรือไม่อนุญาตนั้น และให้นำมาตรา ๖๑ วรรคสามและวรรคสี่มาใช้บังคับโดยอนุโลม
↑ ดูพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2560ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)