⚖️ LawAraiค้นกฎหมาย · ค้นฎีกา · ✨ ผู้ช่วยร่าง
หน้าแรก › สารบัญกฎหมาย › พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 › มาตรา 15

มาตรา 15 พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551

ℹ️ [นี่คือพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม — เนื้อหาที่ใช้บังคับปัจจุบันอยู่ในฉบับหลัก (consolidated)] มาตรา ๑๕ ให้ยกเลิกความในมาตรา ๗๕ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน “มาตรา ๗๕ ในกรณีที่นายจ้างมีความจำเป็นโดยเหตุหนึ่งเหตุใดที่สำคัญอันมีผลกระทบต่อการประกอบกิจการของนายจ้างจนทำให้นายจ้างไม่สามารถประกอบกิจการได้ตามปกติซึ่งมิใช่เหตุสุดวิสัยต้องหยุดกิจการทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นการชั่วคราว ให้นายจ้างจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่าร้อยละเจ็ดสิบห้าของค่าจ้างในวันทำงานที่ลูกจ้างได้รับก่อนนายจ้างหยุดกิจการตลอดระยะเวลาที่นายจ้างไม่ได้ให้ลูกจ้างทำงาน ให้นายจ้างแจ้งให้ลูกจ้างและพนักงานตรวจแรงงานทราบล่วงหน้าเป็นหนังสือก่อนวันเริ่มหยุดกิจการตามวรรคหนึ่งไม่น้อยกว่าสามวันทำการ”

สรุปมาตรา 15 แบบเข้าใจง่าย 🤖 อธิบายโดย AI

มาตรานี้อยู่ในพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม โดยยกเลิกความในมาตรา ๗๕ แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ และใช้ความใหม่แทน ซึ่งกำหนดว่าเมื่อนายจ้างมีความจำเป็นโดยเหตุสำคัญที่กระทบต่อการประกอบกิจการจนไม่สามารถประกอบกิจการได้ตามปกติ ซึ่งมิใช่เหตุสุดวิสัย และต้องหยุดกิจการทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นการชั่วคราว นายจ้างต้องจ่ายเงินให้ลูกจ้างไม่น้อยกว่าร้อยละเจ็ดสิบห้าของค่าจ้างในวันทำงานที่ลูกจ้างได้รับก่อนหยุดกิจการ ตลอดระยะเวลาที่ไม่ได้ให้ลูกจ้างทำงาน และต้องแจ้งลูกจ้างกับพนักงานตรวจแรงงานเป็นหนังสือล่วงหน้าไม่น้อยกว่าสามวันทำการ

📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗

💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 15 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณ

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับมาตรา 15

นายจ้างหยุดกิจการชั่วคราวต้องจ่ายเงินให้ลูกจ้างเท่าไร

ต้องจ่ายไม่น้อยกว่าร้อยละเจ็ดสิบห้าของค่าจ้างในวันทำงานที่ลูกจ้างได้รับก่อนนายจ้างหยุดกิจการ และต้องจ่ายตลอดระยะเวลาที่นายจ้างไม่ได้ให้ลูกจ้างทำงาน

ต้องแจ้งล่วงหน้าก่อนหยุดกิจการกี่วัน

ต้องแจ้งให้ลูกจ้างและพนักงานตรวจแรงงานทราบล่วงหน้าเป็นหนังสือก่อนวันเริ่มหยุดกิจการไม่น้อยกว่าสามวันทำการ การแจ้งด้วยวาจาไม่เป็นไปตามแบบที่กำหนด

ถ้าหยุดกิจการเพราะเหตุสุดวิสัยยังต้องจ่ายตามมาตรานี้ไหม

ความใหม่ที่แก้ไขนี้ใช้กับกรณีที่นายจ้างมีความจำเป็นโดยเหตุสำคัญซึ่ง “มิใช่เหตุสุดวิสัย” จึงเป็นเงื่อนไขที่ตัวบทเขียนแยกไว้ชัดเจนในตัวมาตรา

หน้านี้เป็นกฎหมายที่ใช้บังคับอยู่หรือไม่

หน้านี้เป็นมาตราของพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม ซึ่งทำหน้าที่เปลี่ยนถ้อยคำในกฎหมายฉบับหลัก เนื้อหาที่ใช้บังคับจริงจึงต้องอ่านจากฉบับหลักที่รวมการแก้ไขแล้ว

มาตราใกล้เคียง

มาตรา 11มาตรา 12มาตรา 13มาตรา 14มาตรา 16มาตรา 17มาตรา 18มาตรา 19

↑ ดูพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551ทั้งหมด

🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)

⚠️ ข้อมูลเพื่อการศึกษาเบื้องต้น ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย โปรดปรึกษาทนายความก่อนตัดสินใจทางกฎหมายทุกครั้ง