ℹ️ เอกสารต้นทางรวมกฎหมายหลายฉบับไว้ด้วยกัน จึงมีมาตรา 7 มากกว่าหนึ่งฉบับ — ด้านล่างแยกตามฉบับให้แล้ว โดยเรียงฉบับหลักไว้ก่อน
หน้านี้มีมาตรา 7 สองฉบับซ้อนกัน ฉบับแรกแห่งพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509 กำหนดว่าผู้ใดทำการเพาะปลูกต้นยาสูบต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โดยหลักเกณฑ์และวิธีการให้เป็นไปตามที่อธิบดีกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ใบอนุญาตสิ้นอายุเมื่อครบกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันออกใบอนุญาต และมิให้ใช้บังคับแก่ผู้ปลูกต้นยาสูบเพื่อใช้เองไม่เกินสามร้อยต้นซึ่งต้องใช้พันธุ์ยาสูบพื้นเมือง ส่วนอีกฉบับเป็นบทเฉพาะกาลให้ผู้มีไว้ในครอบครองเกินห้าร้อยกรัมหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งยาเส้นที่เป็นยาเส้นปรุง ปิดแสตมป์ยาสูบให้ถูกต้องภายในหกสิบวัน
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 7 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน เว้นแต่ปลูกเพื่อใช้เองไม่เกินสามร้อยต้นและใช้พันธุ์ยาสูบพื้นเมือง
สิ้นอายุเมื่อครบกำหนดหนึ่งปีนับแต่วันออกใบอนุญาต
ผู้มีไว้ในครอบครองเกินห้าร้อยกรัมหรือมีไว้เพื่อขายซึ่งยาเส้นปรุง ต้องปิดแสตมป์ยาสูบให้ถูกต้องในอัตรายาเส้นปรุงภายในหกสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินั้นใช้บังคับ
↑ ดูพระราชบัญญัติยาสูบ พ.ศ. 2509ทั้งหมด
🗓️ ตัวบทนี้ดึงเข้าคลังเมื่อ 2026-07-14 (วันที่เราดึงข้อมูล ไม่ใช่วันที่กฎหมายถูกแก้ไข)