คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1073/2497

จำเลยเช่าห้องพิพาท โดยมีข้อสัญญาว่าเพื่อใช้อยู่อาศัยและประกอบการค้า ห้องพิพาทอยู่ในทำเลการค้าจากห้องพิพาทไปข้างละ 5 เส้น ล้วนเป็นห้องที่มีการค้าและอยู่อาศัยด้วยไม่มีห้องอยู่อาศัยเฉยๆ จำเลยมีอาชีพค้าผ้าเสียภาษีร้านค้า มีบ้านโฆษณาว่าจำหน่ายสินค้าหน้าร้านจำเลยจึงหาได้เช่าเพื่อเจตนาใช้เป็นที่อยู่อาศัยไม่ ไม่ได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ

โจทย์ฟ้องว่า จำเลยเช่าห้องเลขที่ ๕๒๘ หนึ่งห้องและเลขที่ ๕๒๖ ครึ่งหนึ่งของโจทก์ อยู่ถนนภูผาภักดีตำบลบางนาค อำเภอเมืองนราธิวาสอันเป็นร้านค้า ตั้งอยู่ในทำเลการค้า สัญญาเช่าสิ้นอายุแล้ว จำเลยไม่ยอมออกไปจากห้องพิพาทจึงขอให้บังคับขับไล่จำเลย จำเลยต่อสู้ว่าเช่าห้องพิพาท เพื่ออยู่อาศัยและทำการค้าดังปรากฎตามสัญญาเช่าห้อง จำเลยจึงได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ศาลชั้นต้นเห็นว่าห้องพิพาทไม่ใช่เคหะพิพากษาให้ขับไล่ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าห้องพิพาทเป็นเคหะเพราะคู่สัญญาได้ตกลงว่าเช่าเพื่ออยู่อาศัยและทำการค้า และสภาพห้องพิพาทนั้น ชั้นบนใช้ที่อยู่อาศัยชั้นล่างจะใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วยก็ได้ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์เสีย โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ตามสัญญาเช่าจำเลยเพื่ออยู่อาศัยและประกอบการค้า ห้องพิพาทเป็นห้องแถวไม้สองชั้น ปลูกอยู่ริมถนนภูผาภักดีในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดนราธิวาส หน้าทห้องมีป้ายว่า " ใจงาม " สองข้างถนนภูผาภักดีจากห้องพิพาทไปข้างละ ๕ เส้น ล้วนเป็นห้องที่มีการค้าและคนอยู่อาศัยด้วย ห้องพิพาทตามที่โจทก์นำสืบและศาลไปตรวจดูอยู่ในทำเลการค้า บริเวณห้องพิพาทไม่มีห้องอยู่อาศัยเฉยๆ จำเลยมีอาชีพทางคค้าขายผ้า เสียภาษีร้านค้าว่าประกอบการค้าผ้า หน้าร้านมีผ้ากันแดดเขียนไว้ว่า มีที่นอนปมอนมุ้งและผ้าต่าง ๆ จำหน่าย ศาลฎีกาเห็นว่าห้องพิพาทเป็นห้องสำหรับกิจการค้า จำเลยหาได้เช่าเพื่อเจรนาให้เป็นที่อยู่อาศัยไม่ จึงไม่รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1073/2497 นางเสงี่ยม สุนทรศร โจทก์ นายชัวยิดซิงห์ จำเลย