คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 903/2513

จำเลยไม่มีสาเหตุโกรธเคืองกับผู้เสียหายได้ชักปืนลูกซองสั้นขึ้นยิงผู้เสียหายในระดับเอวของจำเลย ในระยะห่างเพียง 1 วาเศษ กระสุนถูกใต้ขาพับของผู้เสียหายเป็นเหตุให้ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ แสดงว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่า แต่มีเจตนาเพียงทำร้ายผู้เสียหายเท่านั้น เพราะหากมีเจตนาฆ่าแล้ว ย่อมมีโอกาสยิงถูกร่างกายผู้เสียหายในที่สำคัญได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย และมีกระสุนปืนไว้ในครอบครองโดยไม่รับอนุญาต และขอให้ริบของกลาง จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๘๐ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒ (ฉบับที่ ๔)พ.ศ. ๒๕๑๐ มาตรา ๓ ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐อันเป็นกระทงหนักตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๙๑ จำคุกจำเลย ๑๐ ปีของกลางริบ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้แน่ชัดว่าจำเลยยิงผู้เสียหายโดยเจตนาหรือโดยประมาท ซึ่งหากจำเลยกระทำโดยประมาทแล้วก็ลงโทษจำเลยไม่ได้ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยกับผู้เสียหายไม่มีสาเหตุอะไรกันมาก่อนก่อนเกิดเหตุจำเลยกับผู้เสียหายก็นั่งคุยกันอยู่ดี ๆ ที่บ้านผู้เสียหายนานถึงครึ่งชั่วโมงเมื่อจำเลยลากลับผู้เสียหายและภรรยาได้ตามมาส่ง จำเลยมีอาการมึนเมา ไม่มีสาเหตุเพียงพอถึงขนาดจะคิดฆ่าผู้เสียหาย จำเลยได้ใช้อาวุธปืนลูกซองสั้นยิงผู้เสียหายในระดับเอวของจำเลยในระยะห่างผู้เสียหายเพียง๑ วาเศษ กระสุนปืนถูกที่ใต้ขาพับผู้เสียหายเป็นบาดแผลรักษา ๑๕ วันหายจึงวินิจฉัยว่าจำเลยไม่มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย เพราะถ้าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหายแล้ว ก็คงจะยิงถูกร่างกายผู้เสียหายในที่สำคัญได้ จำเลยคงมีความผิดฐานทำร้ายร่างกายผู้เสียหายเท่านั้น พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ กระทงหนึ่ง ให้จำคุก ๒ ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๐มาตรา ๓ อีกกระทงหนึ่ง ให้จำคุก ๖ เดือน เฉพาะกระทงหลังนี้คำแถลงรับของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ ๑ ใน ๓ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงจำคุกจำเลย ๔ เดือน รวมโทษ ๒ กระทงเป็นจำคุกจำเลย ๒ ปี ๔ เดือนกระสุนปืนของกลางริบ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 903/2513 อัยการจังหวัดชลบุรี โจทก์ นายกล้าย ชูศรี จำเลย