⚖️ LawArai ค้นกฎหมาย · ค้นฎีกา · ✨ ผู้ช่วยร่าง
หน้าแรกค้นฎีกา › ฎีกา 1568/2524

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1568/2524

📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
การที่ภริยาจงใจละทิ้งร้างสามีไปเกิน 1 ปี เป็นเหตุฟ้องหย่าได้ตามกฎหมาย

ย่อคำพิพากษา

ภริยาออกจากบ้านที่อยู่กินกับสามีไปอยู่ที่อื่น ไม่กลับตามคำขอร้องของสามี และบอกให้สามีจัดการเรื่องหย่า ภริยาจงใจละทิ้งร้างไปเกิน 1 ปีสามีฟ้องหย่าได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516(4)

⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง

มาตราที่เกี่ยวข้อง

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ม.1516

คำพิพากษาศาลฎีกา (ฉบับเต็ม)

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากสามีภริยากับจำเลยให้อำนาจปกครองบุตรอยู่กับจำเลย ให้โจทก์จ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเดือนละ 500 บาทศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์จดทะเบียนสมรสกับจำเลยเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2513 และอยู่กินด้วยกันฉันสามีภริยาที่ตำบลสวนดอกอำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง ที่บ้านนายนิวัติ ศิรินาวิน จนถึงปลายปี พ.ศ. 2514 จำเลยบอกโจทก์ว่าไม่ชอบอยู่ที่บ้านของนายนิวัติต้องการออกไปอยู่ต่างหาก โจทก์บอกว่าโจทก์มีอาชีพขายทองและร้านขายทองอยู่ที่บ้านของนายนิวัติจึงออกไปไม่ได้จำเลยไม่ยอมและหนีออกไปอยู่ที่ร้านที่ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง โจทก์ติดตามไปขอร้องให้จำเลยกลับมาอยู่ด้วยกัน จำเลยไม่ยอมกลับ ต่อมาทราบว่าจำเลยไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครตามภูมิลำเนาในคำฟ้อง ระหว่างที่จำเลยอยู่กับโจทก์ โจทก์และญาติของโจทก์ไม่เคยกดขี่ข่มเหงจำเลย เมื่อ พ.ศ. 2521 โจทก์ได้รับจดหมายจากจำเลย แจ้งให้โจทก์จัดการเรื่องหย่าขาดจากกัน โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ ปัญหาว่า จำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปเกินหนึ่งปีดังโจทก์ฎีกาหรือไม่ พิเคราะห์แล้ว โจทก์จำเลยอยู่กินด้วยกันฉันสามีภริยาที่จังหวัดลำปางเป็นเวลาหนึ่งปี พอปลายปี พ.ศ. 2514 จำเลยก็ออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น โจทก์และอาโจทก์ขอร้องให้กลับมาอยู่ด้วยกันแต่จำเลยไม่ยอมมาแล้วจำเลยไปอยู่กรุงเทพมหานครจนถึง พ.ศ. 2521 จำเลยจึงมีจดหมายถึงโจทก์ ให้โจทก์จัดการเรื่องหย่าขาดจากกันให้ถูกต้องตามกฎหมาย จำเลยยังอ้างในจดหมายนั้นว่า จำเลยให้เวลาโจทก์มานานมากแล้ว โจทก์ควรจะมีความละอายแก่ใจบ้าง ดังนี้ ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปเกินหนึ่งปีแล้ว โจทก์ฟ้องหย่าได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516(4) ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย แต่ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้อำนาจปกครองอยู่กับจำเลย (ภริยา) และให้โจทก์จ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเดือนละ 500 บาทอีกด้วยนั้น เห็นว่าศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทเพียงข้อเดียวว่า จำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปเกินหนึ่งปีหรือไม่ ไม่มีประเด็นเรื่องอำนาจปกครองบุตรและเรื่องอุปการะเลี้ยงดูบุตรศาลฎีกาจึงไม่วินิจฉัย พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ" ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1568/2524 นายชวลิต ศิรินาวิน โจทก์ นางเพียรพร ศิรินาวิน จำเลย

รายละเอียดคดี

คู่ความโจทก์ - นายชวลิต ศิรินาวิน · จำเลย - นางเพียรพร ศิรินาวิน
องค์คณะ (ผู้พิพากษา)พูน จักรเสน · พิศิษฏ์ เทศะบำรุง · จินดา บุญศิริ
แหล่งที่มาเนติบัณฑิตยสภา

ฎีกาที่เกี่ยวข้อง

ฎีกา 4959/2552ฎีกา 2232/2535ฎีกา 1771/2540ฎีกา 4480/2553ฎีกา 1303/2568ฎีกา 2506/2523ฎีกา 1648/2524ฎีกา 11702/2555ฎีกา 2561/2536ฎีกา 7229/2537ฎีกา 1335/2533ฎีกา 1762/2542ฎีกา 735/2535ฎีกา 6516/2552ฎีกา 3741/2526ฎีกา 3596/2546ฎีกา 2851/2551ฎีกา 3563/2548ฎีกา 1094/2539ฎีกา 3520/2536ฎีกา 2561/2561ฎีกา 4402/2539ฎีกา 5983/2548ฎีกา 6948/2550
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณ

แหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · เนติบัณฑิตยสภา