มาตรานี้กำหนดว่า หากคู่หมั้นฝ่ายหนึ่งบอกเลิกสัญญาหมั้นเพราะอีกฝ่ายทำความผิดร้ายแรงหลังจากการหมั้น คู่หมั้นที่ทำผิดร้ายแรงนั้นจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับคู่หมั้นที่บอกเลิกสัญญาหมั้น เหมือนกับว่าเป็นฝ่ายที่ผิดสัญญาหมั้นเอง
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): แหล่งข้อมูลทางการ ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 1444 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2487–2492) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 1353/2492 🤖 ย่อโดย AIการฟ้องเรียกเงินสินสอดคืน ไม่ใช่การเรียกค่าทดแทนตาม ป.พ.พ. มาตรา 1444 จึงไม่อยู่ภายใต้อายุความ 6 เดือนตามบทบัญญัติดังกล่าว…ฎีกาที่ 676/2487 🤖 ย่อโดย AIเพียงแต่สัญญาจะทำการสมรส แต่ไม่มีของหมั้นจะฟ้องเรียกค่าทดแทนถานผิดสัญญาไม่ได้…ตัวบทไม่ได้ระบุความหมายของการกระทำชั่วอย่างร้ายแรงไว้โดยตรง การพิจารณาขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงและควรปรึกษาทนายความ
ตัวบทไม่ได้ระบุประเภทหรือจำนวนของค่าทดแทนไว้ การพิจารณาขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงและควรปรึกษาทนายความ
มาตรานี้ระบุว่าคู่หมั้นผู้กระทำชั่วอย่างร้ายแรงต้องรับผิดใช้ค่าทดแทนแก่คู่หมั้นผู้ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาหมั้น ดังนั้น หากคู่หมั้นที่บอกเลิกสัญญาหมั้นเป็นฝ่ายทำผิดร้ายแรงเอง จะไม่สามารถเรียกร้องค่าทดแทนตามมาตรานี้ได้
การกระทำชั่วอย่างร้ายแรงนั้นต้องเกิดขึ้นภายหลังการหมั้นเท่านั้น
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26