มาตรานี้กำหนดว่า ข้อบังคับเรื่องการลงลายมือชื่อของพยานตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 วรรคสองและวรรคสาม ไม่นำมาใช้กับการลงลายมือชื่อของพยานในพินัยกรรมบางประเภท ซึ่งได้แก่ พินัยกรรมแบบธรรมดา พินัยกรรมแบบเขียนเองทั้งฉบับ และพินัยกรรมแบบเอกสารฝ่ายเมือง
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 1666 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2521–2529) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 4136/2529 🤖 ย่อโดย AIการลงลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมและพยานรับรองพินัยกรรมแบบธรรมดา ถือว่าไม่ชอบด้วยกฎหมาย เว้นแต่พยานจะลงลายมือชื่อรับรองลายพิมพ์นิ้วมือของผู้ทำพินัยกรรมอีกครั้งหนึ่ง.…ฎีกาที่ 359/2521 🤖 ย่อโดย AIพินัยกรรมที่ทำต่อหน้านายอำเภอ ถือว่านายอำเภอเป็นพยานในพินัยกรรมด้วยอีกคนหนึ่ง โดยไม่จำต้องมีข้อความระบุว่าลงชื่อเป็นพยานอีกฐานะหนึ่ง…มาตรานี้เกี่ยวข้องกับการลงลายมือชื่อของพยานในพินัยกรรมบางประเภท โดยระบุว่าข้อกำหนดเรื่องการลงลายมือชื่อของพยานตามมาตรา 9 วรรคสองและวรรคสาม ไม่นำมาใช้กับพยานในพินัยกรรมเหล่านั้น
พยานในพินัยกรรมแบบธรรมดา พินัยกรรมแบบเขียนเองทั้งฉบับ และพินัยกรรมแบบเอกสารฝ่ายเมือง ไม่ต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดเรื่องการลงลายมือชื่อของพยานตามมาตรา 9 วรรคสองและวรรคสาม
มาตรา 1666 ไม่ได้ระบุรายละเอียดของมาตรา 9 วรรคสองและวรรคสาม แต่ระบุเพียงว่าข้อกำหนดในมาตราเหล่านั้นไม่นำมาใช้บังคับกับพยานในพินัยกรรมตามที่ระบุไว้
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26