มาตรา 192 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

สรุปมาตรา 192 แบบเข้าใจง่าย 🤖 อธิบายโดย AI

มาตรานี้กำหนดข้อสันนิษฐานเรื่องเงื่อนเวลา โดยให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเงื่อนเวลาเริ่มต้นหรือเงื่อนเวลาสิ้นสุดนั้นกำหนดไว้เพื่อประโยชน์แก่ฝ่ายลูกหนี้ เว้นแต่จะปรากฏโดยเนื้อความแห่งตราสารหรือโดยพฤติการณ์แห่งกรณีว่าได้ตั้งใจให้เป็นประโยชน์แก่ฝ่ายเจ้าหนี้หรือแก่คู่กรณีทั้งสองฝ่าย ทั้งนี้ ถ้าเงื่อนเวลาเป็นประโยชน์แก่ฝ่ายใด ฝ่ายนั้นจะสละประโยชน์นั้นเสียก็ได้ หากไม่กระทบกระเทือนถึงประโยชน์อันคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งจะพึงได้รับจากเงื่อนเวลานั้น