มาตรานี้กำหนดเรื่องค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการขายฝากและการไถ่ทรัพย์คืน โดยผู้ไถ่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายบางส่วนที่ผู้ซื้อได้ออกไป และต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการไถ่ทรัพย์คืนด้วยตนเอง
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 500 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2488–2540) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 177/2488 🤖 ย่อโดย AIการฟ้องขอให้บังคับจำเลยให้ไถ่ทรัพย์สินขายฝากคืน โดยมีจำนวนเงินเป็นเพียงส่วนประกอบ ไม่ใช่ประเด็นหลัก ถือเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์…ฎีกาที่ 407/2540 🤖 ย่อโดย AIการใช้สิทธิไถ่ทรัพย์ที่ขายฝาก ผู้ไถ่ต้องแสดงเจตนาขอไถ่และนำสินไถ่พร้อมค่าฤชาธรรมเนียมไปชำระต่อผู้รับซื้อฝากในวันไถ่.…ผู้ไถ่ต้องจ่ายค่าฤชาธรรมเนียมการขายฝากที่ผู้ซื้อได้ออกไป พร้อมกับสินไถ่ และต้องออกค่าฤชาธรรมเนียมในการไถ่ทรัพย์คืนด้วยตนเอง
ค่าฤชาธรรมเนียมการขายฝากคือค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจากการทำสัญญาขายฝาก ซึ่งผู้ซื้อได้ออกไปก่อน
ผู้ไถ่เป็นผู้ออกค่าฤชาธรรมเนียมในการไถ่ทรัพย์คืน
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26