มาตรานี้คุ้มครองผู้ใช้เงินตามตั๋วเงินเมื่อถึงกำหนด โดยให้ผู้ใช้เงินหลุดพ้นจากความรับผิด เว้นแต่ผู้นั้นได้ทำการฉ้อฉลหรือมีความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ทั้งนี้ผู้ใช้เงินต้องพิสูจน์ว่ามีการสลักหลังติดต่อกันเรียบร้อยไม่ขาดสาย แต่ไม่จำต้องพิสูจน์ลายมือชื่อของผู้สลักหลัง และการคุ้มครองนี้อยู่ภายใต้บังคับของมาตรา 1009
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 949 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 2 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2496–2514) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 1409/2514 🤖 ย่อโดย AIเช็คที่สั่งจ่ายแก่ผู้ถือโดยมิได้ลงวันออกเช็คไว้ แต่ได้มีการลงวันออกเช็คในภายหลังก่อนถึงมือผู้ทรง และไม่ได้ลงวันที่ไม่ถูกต้องหรือไม่สุจริต ถือเป็นเช็คที่สมบูรณ์ตามกฎหมาย…ฎีกาที่ 270/2496 🤖 ย่อโดย AIธนาคารจะเรียกร้องให้ผู้สั่งจ่ายเช็คต้องรับผิดตามจำนวนเงินที่ถูกปลอมแปลงนั้นไม่ได้ เว้นแต่ผู้สั่งจ่ายจะละเลยในการระมัดระวังที่จะไม่ให้มีการปลอมแปลงเช็คนั้น…โดยหลักผู้ใช้เงินในเวลาถึงกำหนดย่อมหลุดพ้นจากความรับผิด เว้นแต่ได้ทำการฉ้อฉลหรือมีความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง
ตัวบทกำหนดให้ผู้ใช้เงินต้องพิสูจน์ให้เห็นจริงว่าได้มีการสลักหลังติดต่อกันเรียบร้อยไม่ขาดสาย
ไม่จำต้องพิสูจน์ลายมือชื่อของเหล่าผู้สลักหลัง ตามที่ตัวบทระบุไว้
คือกรณีที่ผู้ใช้เงินได้ทำการฉ้อฉล หรือมีความประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26