มาตรานี้กำหนดผลของการปล่อยให้กำหนดเวลาจำกัดล่วงพ้นไป ได้แก่ กำหนดเวลายื่นตั๋วแลกเงินชนิดให้ใช้เงินเมื่อได้เห็นหรือในระยะเวลาภายหลังได้เห็น กำหนดเวลาทำคำคัดค้านการไม่รับรองหรือการไม่ใช้เงิน และกำหนดเวลายื่นตั๋วเพื่อให้ใช้เงินในกรณีที่มีข้อกำหนดว่าไม่จำต้องมีคำคัดค้าน โดยผู้ทรงย่อมสิ้นสิทธิไล่เบี้ยเอาแก่ผู้สลักหลัง ผู้สั่งจ่าย และคู่สัญญาอื่นที่ต้องรับผิด เว้นแต่ผู้รับรอง ทั้งกำหนดว่าถ้าไม่ยื่นตั๋วให้รับรองภายในเวลาที่ผู้สั่งจ่ายกำหนด ผู้ทรงเสียสิทธิไล่เบี้ยทั้งกรณีไม่ใช้เงินและไม่รับรอง เว้นแต่ผู้สั่งจ่ายหมายเพียงปลดตนเองจากประกันการรับรอง และถ้าข้อกำหนดจำกัดเวลานั้นอยู่ที่คำสลักหลัง เฉพาะผู้สลักหลังเท่านั้นที่เอาประโยชน์ได้
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 973 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 1 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2534) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 935/2534 🤖 ย่อโดย AIการฟ้องบังคับตามสัญญาขายลดตั๋วเงิน ไม่ใช่การฟ้องบังคับตามตั๋วแลกเงิน จึงไม่ต้องบอกกล่าวการไม่ใช้เงินไปยังผู้จ่ายภายในกำหนดเวลาตามกฎหมาย และดอกเบี้ยให้เป็นไปตามที่ตกลงกันใ…ผู้ทรงย่อมสิ้นสิทธิที่จะไล่เบี้ยเอาแก่เหล่าผู้สลักหลัง ผู้สั่งจ่าย และคู่สัญญาอื่น ๆ ผู้ต้องรับผิด เว้นแต่ผู้รับรอง
ผู้ทรงย่อมเสียสิทธิที่จะไล่เบี้ยทั้งเพื่อการที่เขาไม่ใช้เงินและเพื่อการที่เขาไม่รับรอง เว้นแต่จะปรากฏจากข้อกำหนดว่าผู้สั่งจ่ายหมายเพียงแต่จะปลดตนเองให้พ้นจากประกันการรับรอง
เฉพาะแต่ผู้สลักหลังเท่านั้นที่จะอาจเอาประโยชน์ในข้อกำหนดนั้นได้
↑ ดูประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26