มาตรานี้ใช้กับคดีที่ฟ้องร้องให้จำเลยทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่จ่ายเงิน เช่น ส่งมอบของ หรือทำงานให้ ถ้าจำเลยยอมทำตามที่โจทก์ขอ โจทก์จะรับหรือไม่รับก็ได้ ถ้าโจทก์รับ ศาลจะตัดสินคดีตามนั้นและถือเป็นที่สิ้นสุด แต่ถ้าโจทก์ไม่รับ ก็สามารถดำเนินคดีต่อไปได้
📎 ที่มาตัวบท (ทางการ): สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ↗
💬 ถาม AI เกี่ยวกับมาตรา 137 หรือเล่าเหตุการณ์ของคุณพบ 3 คดีที่อ้างถึงมาตรานี้ (พ.ศ. 2500–2511) — แสดงคำพิพากษาที่มีคำวินิจฉัยครบถ้วนที่สุด (ย่อโดย AI ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย)
ฎีกาที่ 737/2511 🤖 ย่อโดย AIเมื่อศาลพิพากษาให้คดีเสร็จเด็ดขาดตามสัญญาประนีประนอมยอมความที่คู่ความตกลงให้โอนอสังหาริมทรัพย์แทนการชำระหนี้ คำพิพากษานั้นถือเป็นการแสดงเจตนาของผู้ถูกบังคับให้โอนกรรมสิทธ…ฎีกาที่ 860/2500 🤖 ย่อโดย AIเมื่อโจทก์ฟ้องเรียกร้องเอาทรัพย์สินโดยประมาณราคาไว้ หากโจทก์ไม่ยอมรับตามคำเปรียบเทียบของศาล ศาลต้องดำเนินการพิจารณาตัดสินตามรูปคดีต่อไป.…ฎีกาที่ 223/2501 🤖 ย่อโดย AIการฟ้องขอไถ่ถอนการขายฝาก ไม่ต้องนำเงินที่จะไถ่ถอนมาวางศาลก่อน…มาตรานี้ใช้เฉพาะคดีที่เรียกร้องให้ชำระหนี้อย่างอื่นนอกจากให้ชำระเงินเท่านั้น
จำเลยสามารถแจ้งให้ศาลทราบในคำให้การ หรือแถลงเป็นหนังสือแยกต่างหากก็ได้
ถ้าโจทก์ยอมรับการชำระหนี้นั้นเป็นการพอใจเต็มตามที่เรียกร้องแล้ว ศาลจะพิพากษาคดีไปตามนั้น และคำพิพากษานั้นถือเป็นที่สุด
ถ้าโจทก์ไม่พอใจในการชำระหนี้ โจทก์ชอบที่จะดำเนินคดีนั้นต่อไปได้
↑ ดูประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งทั้งหมด
🗓️ ปรับปรุงข้อมูลตัวบทล่าสุด: 2026-07-26