คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 989/2485

พริติการน์ที่ถือว่าเปนการป้องกันตัวพอสมควนแก่เหตุ

ได้ความว่าผู้ตายขึ้นไปด่าท้าทายจะทำร้ายจำเลยและพวกถึงบนเรือนโดยมีไม้ตะพดเปนอาวุธไปด้วย พวกจำเลยได้ร้องห้ามไม่ไห้ขึ้นเรือนและปิดประตูไว้ ผู้ตายก็ยังพยายามดึงประตูเปิดเข้าไป นายเหมือนจำเลยได้แทงจำเลยด้วยหอก ๑ ที ผู้ตายก็ยังพยายามจะเข้าไปไนเรือนอีก นายเหมือนจำเลยจึงได้แทงอีก ๑ ที แล้วรุนตกชานเรือนลงไป สาลชั้นต้นพิจารนาแล้ว พิพากสาว่านายเหมือนจำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๔๙, ๕๓ จำคุก ๕ ปี ส่วนนายพลอยไห้ปล่อยตัวไปสาลอุธรน์พิพากสาแก้ไห้ลงโทสตามมาตรา + จำคุกจำเลยทั้ง ๒ คนละ ๒๐ ปี จำเลยดีกา สาลดีกาวินิฉัยว่า นายเหมือนจำเลยได้แทงไนชนะผู้ตายพยายามทำร้ายจำเลยและพวก แม้ผู้ตายจะมีอาวุธเพียงไม้ตะพดก็จิง แต่เมื่อพยายามจะเข้าทำร้ายจำเลยและพวกถึงไนท้องเรือนดังนี้ จะไห้จำเลยทำหย่างไร สาลดีกาเห็นว่านอกจากจะต้องป้องกันตัวแล้ว ก็ไม่เห็นมีทางอื่น การกะทำของนายเหมือนจำเลยจึงเปนการป้องกันตัวพอสมควนแก่เหตุตามมาตรา ๕๐ พิพากสากลับไห้ยกฟ้องโจท ปล่อยจำเลยทั้ง ๒ ไป ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 989/2485 อัยการนครราชสีมา และนางทองมี ปราบจะบก โจทก์ นายเหมือน รัตนพันธ์ ที่ 1,นายพลอย เพชรหมื่นไวย ที่ 2 จำเลย