คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 437/2486

จำเลยซื้อเกลือและได้รับอนุญาตไห้ขนเกลือไปต่างจังหวัด ย่อมหมายถึงการขนเกลือออกนอกเขตทำเกลือด้วย.

ได้ความจำเลยที่ ๑ ได้ซื้อเกลือจาก++ของรัฐบาลซึ่งตั้งหยู่ใน+เขตทำเกลือเขต ๓ เพื่อนำไปขายที่จังหวัดนครสวรรค์ซื้อแล้วจำเลยที่ ๑ ป่วยเปนไข้+เกลือเข้าไปไว้ที่บ้านของจำเลยที่ ๑ ในตำบนบ้านบ่อ อันหยู่ในเขตทำเกลือเขตที่ ๓ อีกแล้ว จึงนำเกลือนั้นกลับออกจากเขตทำเกลือเขต ๓ โดยไม่ขออนุญาตนำเกลือออกจากเขต ฝ่ายจำเลยที่ ๒ เปนลูกจ้างจำเลยที่ ๑ นำเรือบันทุกเกลือของกลางจากบ้านจำเลยจะไปจังหวัดนครสวรรค์ จึงถูกเจ้าพนักงานจับพร้อมกับจำเลยที่ ๑ สาลชั้นต้นพิจารนาแล้วพิพากสาว่าจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ. เกลือ มาตรา ๖ และ ๑๔ คงปรับจำเลยที่ ๑, ๔๐ บาท จำเลยที่ ๒, ๓๐ บาท จำเลยอุธรน์ สาลอุธรน์เห็นว่าจำเลยไม่ได้กะทำผิดกดหมาย พิพากสากลับให้ยกฟ้อง โจทดีกา ศาลดีกาเห็นว่า ตามพ.ร.บ. เกลือ ๒๔๘๑ การขนเกลือที่จะต้องได้รับอนุญาดก็คือฉเพาะการขนเกลือออกนอกเขตทำเกลือตาม ม. ๖ เท่านั้น ไม่มีมาตราอื่นใด ให้มีการออกไบอนุญาดขนเกลืออีก จึงต้องเข้าใจว่าไบอนุญาดที่จำเลยที่ ๑ ได้รับนี้ เปนการอนุญาดไห้ขนเกลือออกจากเขตทำเกลือด้วย พิพากสายืนตาม. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 437/2486 อัยการสมุกสาคร โจท นายซุ้น ที่ 1 นายเต็ม ที่ 2 จำเลย