คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 262/2489

โจทก์ฟ้องว่านาพิพาทเป็นโจทก์ โจทก์ให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ยเงินกู้ จำเลยว่านาพิพาทเป็นของจำเลย โจทก์บรรทึกที่จำเลยรับว่าที่เป็นโจทก์ดังนี้ ศาลรับฟังบรรทึกนั้นประกอบการพิจารณาว่าที่เป็นของโจทก์ได้

โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่า นาพิพาทเป็นของโจทก์ โจทก์ให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า นาพิพาทเป็นของจำเลย ๆ ได้รับมรดกจากนางเอียดมารดา ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ประเด็นมีว่า โจทก์กู้เงินจำเลยและมอบที่นาให้จำเลยทำต่างดอกเบี้ยจริงหรือไม่โจทก์คงมีแต่ตัวเองเป็นพะยานและบันทึกยอมความชั้นอำเภอบันทึกยอมความเป้นคนละเรื่องกับประเด็นฟ้องของโจทก์ ในบันทึกมีใจความว่าที่พิพาทเป็นส่วนได้ของโจทก์ จำเลยไม่เกี่ยวข้องเท่านั้น จำเลยนำสืบได้ว่า ที่พิพาทเดิมเป็นของนางเอียดมารดา ๆ ตายประมาณ ๒๐ ปี จำเลยปกครองทำนาตลอดนาเมื่อทางพิจารณา โจทก์นำสืบไม่ได้ความตามฟ้อง จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ประเด็นอยู่ที่ว่านาพิพาทเป็นของใคร ฝ่ายโจทก์ที่กล่าวว่าเป็นนาของโจทก์มีตัวโจทก์ เอกสารที่โจทก์จำเลยยอมความกันต่ออำเภอและจำเลยก็ให้การรับว่าอำเภอได้เปรียบเทียบให้ที่พิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยก็ยอมและได้ส่งลายพิมพ์นิ้วมือไว้ด้วย ที่พิพาทจีงเป็นของโจทก์พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 262/2489 นางปริก ส่งสุวรรณ โจทก์ นางหลั้ว ทองจินดา จำเลย