คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 72/2490

ฟ้องบรรยายว่า จำเลยบังอาจถอดสร้อยคอโจทก์ ภายหลังไปขอคืนก็ไม่คืนให้ ขอให้ลงโทษตาม ม. 314 ในขั้นไต่สวนมูลฟ้อง แม้โจทก์จะเบิกความว่า โจทก์ไม่ยินยอมให้ถอดอันแสดงว่า โจทก์มิได้มอบหมายทรัพย์นั้นให้ก็ดี ++++เรื่องที่จะต้องพิเคราะห์พะยานต่อไป เพราะถ้าไต่สวนได้ความตามฟ้อง แต่โจทก์อ้างบทผิด ศาลก็ลงโทษตามบทที่ถูกต้องได้.

คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ไม่ประทับฟ้องความผิดฐานยักยอก โดยวินิจฉัยว่า จำเลยถอดสร้อยคอเอาเองดดยไม่มีการมอบหมาย จึงไม่ใช่เรื่องยักยอก โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ในข้อหาฐานยักยอกมีว่า "ฯลฯ จำเลยที่ + ได้บังอาจสมคบกันถอดสายสร้อยคอทองคำพร้อมด้วย+ทองคำอย่างละเส้นหนึ่งอันกับแหวนทองคำหนึ่งวง จากคอและนิ้วมือข้าพเจ้าโจทก์ โดยอ้างว่าจะเก็บไว้ให้ ต่อมาข้าพเจ้าโจทก์ขอคืนจากจำเลยทั้งสอง ๆ ว่าค่อยคืนให้เขาเก็บไว้ให้ไม่ศูนย์หาย ในที่สุดไม่คืนให้จนกระทั้งบัดนี้ทั้งนี้โดยจำเลยคิดทุจจริตเบียดบังเอาทรัพย์ที่ดังกล่าวแล้วเป็นประโยชน์ตนและของผู้อื่นเสีย" และในท้ายฟ้องอ้างมาตรา ๓๑๔ เป็นบทลงโทษ ตามคำบรรยายฟ้องดังนี้ โจทก์มิได้กล่าวถึงความยินยอมของโจทก์ และตามถ้อยคำของโจทก์ที่อ้างตนเองในขั้นไต่สวนมูลฟ้องแม้โจทก์จะพูดว่าโจทก์ไม่ยอม แต่เมื่อจำเลยเข้าถอดโดยพูดว่าเกรมว่าทองจะตกหายเสีย โจทก์ก็ไม่ได้ดิ้นรนขัดขวางแต่ประการใด จึงเป็นข้อเท็จจริงที่น่าจะได้รับความพิเคราะห์ต่อไป อย่างไรก็ดีหากข้อเท็จจริงได้ความสมคำฟ้อง แต่โจทก์อ้างฐานความผิดหรือบทมาตราผิด ศาลก็ยังมีอำนาจลงโทษจำเลยตามบทที่ถูกต้องได้ตาม ป.ม.วิ.อาญา มาตรา ๑๔๒ จึงพิพากษากลับ, ให้รับฟ้องของได้ความว่าโจทก์ไว้พิจารณา. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 72/2490 นางสาวเ+ลื่อน สุขขี โจทก์ นายเปื้อนกับพวก จำเลย