คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1251/2492

ฟ้องโจทก์กล่าวว่า จำเลยเป็นผู้ขับรถรางไปในถนนหลวง โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันควรเป็นวิสัยของปกติชน เป็นเหตุให้รถรางคันที่จำเลยขับชนท้ายรถโดยสารประจำทางเสียหาย ดังนี้ ย่อมเป็นฟ้องที่บรรยายเหตุแห่งการประมาทของจำเลยไว้เพียงพอ โดยฉะเพาะข้อที่ว่า จำเลยขับรถด้วยความประมาทเป็นเหตุให้รถจำเลยชนท้ายรถประจำทางเสียหาย.

โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทำการด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง อันควรเป็นวิสัยของปกติชน และฝ่าฝืนกฎหมาย กล่าวคือ จำเลยเป็นผู้ขับรถรางไปในถนนหลวง โดยความประมาทปราศจากความระมัดระวังอันเป็นวิสัยของปกติชน อันเป็นเหตุให้รถรางคันที่จำเลยขับชนท้ายรถโดยสารประจำทางชวนฟาร์มได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพะยานแล้ววินิจฉัยว่า ฟ้องไม่บรรยายข้อเท็จจริงพอสมควรเท่าที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์กล่าวถึงการกระทำที่อ้างว่าจำเลยไ้กระทำผิดเพียงพอตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายแล้ว พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้สืบพะยาน พิจารณาใหม่ จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์ได้บรรยายเหตุแห่งหารประมาทของจำเลยไว้เพียงพอตาม ป.ม.วิ.อาญามาตรา ๑๕๘ แล้ว กล่าวโดยฉะเพภาะข้อที่ว่าจำเลยขับรถด้วยความประมาทเป็นเหตุให้จำเลยชนท้ายรถประจำทางเสียหาย พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1251/2492 อัยยการ กรมอัยยการ โจทก์ นายหนู วัดอ่อน ล.