คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 503/2492

จำเลยมีผิดฐานลักลอบนำข้าวสาร 14 กระสอบ ราคา 1680 บาทออกไปนอกราชอาณาจักร และข้าวรายนี้กำลังอยู่ในความรักษาของเจ้าหน้าที่ในเมืองต่างประเทศ ดังนี้ ตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา 29 ศาลย่อมพิพากษาให้ริบข้าวสาร 14 กระสอบได้ ถ้าจำเลยส่งข้าวสารไม่ได้ ก็ต้องใช้ราคาข้าวแทน (ดูฎีกาที่ 742/2491)

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ฐานสมคบกันลักลอบนำข้าวสารออกไปนอกราชอาณาจักร จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง ส่วนข้าว ๑๔ กระสอบ ปรากฎว่าจำเลยขายไปเสียแล้ว จึงไม่ริบ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาขอให้ริบข้าว ๑๔ กระสอบ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้าว ๑๔ กระสอบจำเลยได้ลักลอบนำออกไปนอกราชอาณาจักรแล้วและอยู่ในความดูแลรักษาของเจ้าพนักงานทางอินโดจีน ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๒๙ ได้บัญญัติถึงเรื่องการที่ไม่นำทรัพย์ที่จะต้องริบมาส่งต่อศาล แสดงว่าทรัพย์ที่จะริบนั้น ไม่จำต้องเป็นทรัพย์ที่จับมาหรือยึดมา พิพากษาแก้ ให้ริบข้าว ๑๔ กระสอบ ซึ่งมีราคา ๑๖๘๐ บาท ถ้าจำเลยส่งข้าวมาให้ศาลริบไม่ได้ ให้จัดการตามมาตรา ๒๙ ก.ม.ลักษณะอาญา ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 503/2492 อัยยการเชียงราย โจทก์ นายยี้ แซ่ก๋วย ที่ 1, นายบุญจันทร์ ประจิตต์ ที่ 2 ล.