คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 263/2496

ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 39 ที่ว่า ถ้าโทษที่ควรเพิ่ม และที่ควรลดมีกำหนดเสมอกัน ก็ให้หักกลบลบกันไป ไม่ต้องเพิ่มและไม่ต้องลดนั้น แม้ในคดีที่จำเลยต้องโทษประหารชีวิต ก็ย่อมนำมาตรา 39 นี้มาใช้ได้./ (อ้างฎีกาที่ 752/2483)

คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๐๐, ๒๕๐ ให้ลงโทษบทหนักตามมาตรา ๒๕๐ ให้ประหารชีวิตจะเพิ่มโทษตามมาตรา ๓๒ อีกไม่ได้ตามมาตรา ๓๕,๓๖ แต่จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ แก่การพิจารณา จึงลดโทษให้ ๑ ใน ๓ คงให้จำคุกตลอดชีวิต ฯลฯ ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โทษเพิ่มและลดมีกำหนดเสมอกัน ให้หักกลบลบกันไม่ต้องเพิ่มและไม่ต้องลด จึงพิพากษาแก้ให้ ประหารชีวิตจำเลย จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเคยต้องคำพิพากษา ให้ลงโทษมาแล้ว จะต้องเพิ่มโทษตามมาตรา ๓๒ หนึ่งในสาม าแต่ก็มีเหตุอัน ควรปราณีลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ หนึ่งในสามเท่ากัน ซึ่งตามมาตรา ๓๙ ว่า ถ้าโทษที่ควรเพิ่มและที่ควรลดมีกำหนด เสมอกัน ก็ให้หักกลบลบกันไป ไม่ต้องเพิ่มและไม่ต้องลด จึงเห็นด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาจำเลย คงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 263/2496 อัยการนครปฐม โจทก์ นายเลี้ยน เสือหัวย่าน จำเลย