คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2503

จำเลยเป็นคนขาเป๋เดินไม่ถนัดร่างกายเตี้ยสูงเพียง 147 เซนติเมตร ผู้ตายเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ การที่ผู้ตายรูปร่างสูงใหญ่กว่าตรงเข้ามาจะฟังแล้วหกล้ม จำเลยจึงฟันผู้ตายหลานที เพราะกลัวผู้ตายจะฟันเอา ดังนี้ การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนโดยเจตนา จำเลยที่ ๑ ให้การภาคเสธ จำเลยที่ ๒ ให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๓, ๕๓ ให้จำคุกจำเลยที่ ๑ ไว้ ๑๔ ปี จำคุกจำเลยที่ ๒ ตลอดชีวิต จำเลยทั้งสอง อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ โดยเชื่อว่า จำเลยที่ ๑ แต่คนเดียวทำร้ายผู้ตาย ส่วนจำเลยที่ ๒ ไม่เชื่อว่าได้สมคบกับจำเลยที่ ๑ ทำร้ายผู้ตาย แต่วินิจฉัยต่อไปว่า จำเลย ที่ ๑ เป็นคนขาเป๋เดินไม่ถนัดร่างกายเตี้ยสูงเพียง ๑๔๗ เซนติเมตร ผู้ตายเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ การที่ผู้ตายรูปร่างสูงใหญ่กว่าตรงเข้ามาจะฟังแล้วหกล้ม จำเลยจึงฟันผู้ตายหลานที เพราะกลัวผู้ตายจะฟันเอา ดังนี้ การกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ ไม่ควรมีความผิด ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 257/2503 อัยการจังหวัดนราธิวาส โจทก์ นายเฉ บุญให้ ที่ 1 นายลี่ แซ่ว่องที่ 2 จำเลย