คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 499/2507
ป.วิ.แพ่ง ม.223
📌 หลักกฎหมายที่วางไว้
คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้อง เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาที่อาจเป็นอุทธรณ์ได้ตามกฎหมาย จึงต้องอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ก่อน จะอุทธรณ์คำสั่งนั้นไปยังศาลฎีกาโดยตรงไม่ได้
ย่อคำพิพากษา
จำเลยที่ 2-3 ยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่าชนะคดีโจทก์และคดีถึงที่สุดแล้วขอให้ศาลบังคับโจทก์นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายมาชำระให้แก่จำเลยที่ 2-3 ตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้นสั่งว่าคำพิพากษาของศาลฎีกามีความหมายว่า จำเลยที่ 1 แต่ผู้เดียวจะต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายและค่าฤชาธรรมเนียมตลอดจนค่าทนาย 3 ศาลแทนโจทก์ให้ยกคำร้องของจำเลยที่ 2-3 กรณีเช่นนี้จำเลยที่ 2-3 ชอบที่จะใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นต่อศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 จะอุทธรณ์คำสั่งไปยังศาลฎีกาไม่ได้
⚠️ ย่อนี้สรุปอัตโนมัติจากคำพิพากษาต้นฉบับ ยังไม่ได้ตรวจทานโดยนักกฎหมาย — โปรดตรวจสอบกับฉบับเต็มด้านล่าง
มาตราที่เกี่ยวข้อง
🔎 คำพิพากษาอื่นที่อ้างมาตราเดียวกัน: ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.223 →
รายละเอียดคดี
| คู่ความ | โจทก์ - นายเมือย จีนจู · จำเลย - นายคล้อย สุขสวัสดิ์ ที่ 1 นายชม ชมภูพล ที่ 2, นางหีต รอดเกิด ที่ 3 |
| องค์คณะ (ผู้พิพากษา) | ยุ้ย อาตมียะนันทน์ · การุณย์นราทร · ห้วน ประชาบาล |
| แหล่งที่มา | กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา |
ฎีกาที่เกี่ยวข้อง
💬 ให้ AI อธิบายฎีกานี้แบบเข้าใจง่าย + ปรับกับเรื่องของคุณแหล่งที่มา: คำพิพากษาศาลฎีกา (เอกสารสาธารณะ) · กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา